بر جاى خود واگذار ، عمر گفت : اگر شما نبوديد ما رسوا مىشديم وزيور كعبه را بحال خود وانهاد . زيور كعبه بدربار عمر مطرح بحث شد وشور نظر مستشاران عمر رأي زدند كعبه را نيست نياز زيور اين زر وسيم كه در كعبه بود بستان صرف بكن بر لشكر عمر اين رأي پسنديد ولي با علي كرد يكى شور دگر داد پاسخ كه خدا در قرآن حكم أموال بيان كرده نگر همه أموال شده بخش بچار شده ممتاز هم از يكديگر مال شخصي مسلمان ارث است كه فرائض شده از آن بشمر فيء تقسيم بحقداران است خمس در جاى ديگر كرده مقر چارمين مال زكاتست وخدا كرده تقسيم همه سرتاسر زيور كعبه در آن روزم بود كه خدا كرده از آن صرف نظر نه از فراموشى وني ناداني كه كجا هست وچه اش هست اثر پيروي كن ز خدا وز رسول تو هم از زيور كعبه بگذر پس عمر گفت علي حق با تو است گر نبودى شدى رسواى عمر الستون بعد المائتين من حكمه عليه السّلام ( 260 ) وروى أنّه عليه السّلام رفع إليه رجلان سرقا من مال الله : أحدهما عبد من مال الله ، والاخر من عرض الناس ، فقال : أمّا هذا [ أحدهما ] فهو من مال الله ولا حدّ عليه ، مال الله أكل بعضه بعضا ، وأمّا الاخر فعليه الحدّ [ الشّديد ] ، فقطع يده . المعنى قال الشارح المعتزلي : هذا مذهب الشّيعة إنّ عبد المغنم إذا سرق من المغنم