حبيب الله الهاشمي الخوئي
140
منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة
الترجمة فرمود : مبادا يكى از شماها در دعاى خود بگويد : » بار خدايا من بتو پناه مىبرم از فتنه « زيرا هيچكس نباشد جز اين كه در فتنه فرو رفته است ، ولى هر كس طلب پناه از خدا ميكند بايد از فتنه هاى گمراه كننده بخدا پناهنده شود ، زيرا خداى سبحانه مىفرمايد » وبدانيد كه همانا أموال وأولاد شماها فتنه اند « ومقصود از اين سخن آنست كه خدا بوسيلهء دارائيها وفرزندها مردم را مىآزمايد تا روشن شود چه كسي نسبت بدانچه خدا بأو روزي كرده است خشمگين ونگرانست ، وچه كسي بقسمت خدا خشنود ودلگرم است ، واگر چه خداوند سبحانه داناتر است بهر كسي از خود أو ، ولى اين آزمايش براي آنست كه همه آن كارهائى كه بسبب آنها مردم سزاوار ثواب ويا شكنجه وعقاب مىشود پديدار شوند ، زيرا برخى مردم هستند كه أولاد ذكور را دوست دارند واز دختران بدشان مىآيد ، وبرخى هستند كه دوست دارند دارائى را بثمر برسانند وپرسود كنند ، واز گسيختگى حال خود كراهت دارند . سيد رضى - ره - فرموده است : اين بيان حضرت از غرائب تفسيريست كه از أو شنيده شده . مگو بار إلها پناهم بده ز هر فتنه باشد ز كه تا بمه پناه آور از فتنه هاى مضلّ كه گمراه سازند وبيچاره دل خدا مال وأولاد را فتنه خواند كسى مال وأولاد از خود نراند بدانها بشر آزمايش شوند كه از يكديگر گوي سبقت برند كه ساخط ز راضى شود آشكار بهر چيز دانا است پروردگار ولى تا كه كار ثواب وعقاب هويدا ز مردم شود بيحجاب چه برخى پسر دوست وز دخترش بد آيد كه پرورده اندر برش دگر مردمى مال جويند بيش نخواهند درويشى وضع خويش