پس اعتبار مكنيد خوشنودى وغضب خدا را بكثرت مال وفرزند وفقدان از جهت ناداني شما بمواقع امتحان در جاهاى توانگرى ودرويشى ، پس بتحقيق فرموده است خداى عزّ وجلّ در قرآن مجيد « آيا گمان ميكنند ايشان كه آن چيزى كه مدد مىدهيم وزيادة مىگردانيم ايشان را بان از مال وأولاد تعجيل مىكنيم از براي ايشان در خيرات آن جهان بلكه نمىدانند كه اين از بابت استدراج ومهلت است نه از جهت سود ومنفعت » . پس بدرستى كه حق تعالى امتحان مىفرمايد بندگان خود را كه متكبّرانند در نزد خودشان بدوستان مقرّبان خود كه ضعيف شمرده مىشود در ديدهاى آن متكبّران ، وبتحقيق كه داخل شد موسى بن عمران عليه السّلام در حالتي كه با أو بود برادر أو هارون عليه السّلام بر فرعون ملعون وبر ايشان بود خرقهاى پشمين ، وبر دست ايشان بود عصاي چوبين ، پس شرط كردند از براي فرعون اگر مسلمان شود باقي بودن پادشاهى أو را ، وهميشگى عزّت وسلطنت أو را ، پس گفت فرعون بقوم خود از روى حقارت : آيا تعجّب نمىكنيد از اين دو شخص كه شرط ميكنند از براي من دوام رفعت وبقاء ملك ومملكت را وحال آنكه ايشان بان حالي است كه مىبينيد از حالت فقر وذلت ، پس چرا انداخته نشد بر ايشان دست برنجها از طلا ، اين گفتار فرعون از جهت بزرگ شمردن طلا وجمع كردن آن بود ، وبجهت حقير شمردن پشم وپوشيدن آن كه موسى وهارون پوشيده بودند . الفصل الرابع وهو مرويّ في الكافي باختلاف تطلع عليه انشاء اللَّه تعالى . ولو أراد اللَّه سبحانه بأنبيائه حيث بعثهم أن يفتح لهم كنوز الذّهبان ، ومعادن العقيان ، ومغارس الجنان ، وأن يحشر معهم طير