حسن بن الفضل الطبرسي ( مترجم : ميرباقري )

62

مكارم الأخلاق ( فارسي )

من است استغفار ميكنم و توبه مينمايم . و هر بنده اى كه از نظر بدن يا آبرو يا مال به گردن من حق دارد كه نميتوانم آن را اداء كنم و از او نيز حليت نخواسته‌ام بهر گونه كه ميدانى از من راضى كن ، و هر عوض كه ميدانى بوى عنايت فرما خداوندا ترا از عذاب من چه سود كه رحمتت همه چيز را فرا گرفته . خداوند چه مانعى دارد كه به من احسان كنى ؟ و با عذابت خوارم نسازى خدايا اگر حاجتم را بر آرى در تو نقصانى پديد نيايد كه همهء خوبيها از تو و در توست خداوندا با تكرار من گناهان را جاى ملامتست ، و ترك استغفار با رحمت وسيع تو عجز است ، خداوندا با آنكه از من بىنيازى چقدر به من محبت ميكنى و با آن نيازى كه من به تو دارم چقدر اظهار گردنكشى مىنمايم ، منزّه است خدائى كه به وعده هايش وفا مىكند ولى از وعده‌هاى عذابش صرف نظر مينمايد . ( دعاء حزين ) حضرت سجّاد ( ع ) : پس از نماز شب دعاء حزين ميخواند : ( اى خداى موجود در همه جا با تو مناجات ميكنم شايد بندايم گوش دهى ، كه جرمم