الباب السابع عشر في التشهد ( [ قسمت اول از ] متن ) قال الصادق ( ع ) التشهد ثناء على الله ، فكن عبدا له في السر ، خاضعا له في - الفعل ، كما انك عبد له بالقول و الدعوى ، وصل صدق لسانك بصفاء صدق سرك ، فإنه خلقك عبدا و أمرك ان تعبده بقلبك و لسانك و جوارحك ، و ان تحقق عبوديتك له بربوبيته لك ، و تعلم ان نواصى الخلق بيده ، فليس لهم نفس و لا لحظة الا بقدرته و مشيته ، و هم عاجزون عن اتيان اقل شىء في مملكته الا باذنه و ارادته ، قال الله تعالى : * ( وَرَبُّكَ يَخْلُقُ ما يَشاءُ وَيَخْتارُ ما كانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ ) * ( من أمرهم ) * ( سُبْحانَ الله عَمَّا يُشْرِكُونَ ) * . [ ( ترجمه ) ] حضرت صادق ( ع ) فرمود كه تشهد در حقيقت ثناء گفتن است بر پروردگار متعال . پس در باطن و حقيقت بندهء او باش ، و در مقام عمل خضوع كن او را ، چنان كه از لحاظ قول و دعوى بندهء خاضع هستى . و متصل كن صدق زبان خود را به صفاء و صدق باطن خود ؛ زيرا تو بندهء او هستى ، و تو را امر كرده است كه در مقابل او از قلب و زبان و ساير اعضاء و جوارح خود عبادت و بندگى كرده ، و عبوديت و بندگى خود را در مقابل ربوبيت او تثبيت كنى . و بايد متوجه باشى كه مقدرات و امور مردم به دست اختيار پروردگار متعال