[ ( شرح ) ] اعمال و حالات ظاهرى در ايجاد معانى معنوى و حالات روحى تأثير بسيارى دارد ، مثلا طهارت لباس و مكان و بدن و وضوء و غسل تأثير كلى در ايجاد طهارت قلب و باطن دارد . و صورت قيام و توجه به قبله ارتباط شديد با توجه قلبى پيدا مىكند . و صورت ركوع و سجده تأثير كاملى در ايجاد حالت خضوع و خشوع و انكسار و ذلت نفس دارد . و عملى از اعمال ظاهر انسان مانند سجده كردن نباشد كه تا اين اندازه و در منتهى درجهء دلالت بر انكسار و ذلت و خضوع كند ، اينست كه سجده كردن در مقابل غير خداوند متعال هرگز جائز نيست . و ارتباط شريعت با طريقت ( احكام فقهى با قواعد اخلاقى ) روى همين اصل و تأثير است . و كسانى كه در مقام اخلاق اهتمام به ظواهر اعمال ندارند : از مرحلهء حقيقت بر كنار هستند .