[ ( ترجمه ) ] و بايد شخص با ايمان بداند كه متمسك شدن به قناعت و پرهيز كارى موجب راحتى و آسايش در دنيا و آخرت است ، زيرا استراحت و خوشى در خوار شمردن دنيا و فارغ شدن و فرار كردن از لذائذ آن و در زائل و پاك كردن نجاسات و اجتناب از محرمات و مشتبهات مىباشد . پس چون حقيقت دنيا را فهميد ، باب خودستايى و خود پسندى و خود بينى را به روى خود بسته ، و از معصيت و گناه پرهيز مىكند . و ابواب تواضع و ندامت و توبه و حيا ، را به روى خود باز كرده ، و در انجام تكاليف خود و اطاعت أوامر و فرمايشهاى پروردگار و در اجتناب از نواهى نهايت كوشش را خرج مىكند ، و هيچ گونه نظر و مقصدى از اين كوشش و مجاهدت بجز حسن عاقبت و قرب به خدا ندارد . و شخص مؤمن نفس خود را در زندان صبر و خوف و پرهيز از شهوات محبوس كرده ، و از اين زندان چند روزى خود را به محل امن هميشگى و جوار رحمت الهى رسانيده ، و طعم رضاى پروردگار متعال را مىچشد ، و مىفهمد كه آنچه سزاوار اعتماد و اعتناء باشد همين است و بس . [ ( شرح ) ] از عاقبت مكروه و صورت نامطلوب لذائذ و اطعمهء دنيا ، و از حصول راحتى و آسايش از فراغت و ترك آنها ، و از تبدل حالت كبر و خود بينى به حال خوارى و ذلت ، بايستى به خود آمده ، و محبت و علاقهء دنيا را از خود قطع كرده ، و حال كبر و خودستائى و خودبينى را زائل نمود . و بايد متوجه شد كه لذائذ مادى و مشتهيات دنيوى همه همين حالت و صورت را داشته و عاقبت و نتيجه دنيا همان است ، و مرد عاقل و عاقبت انديش امكان ندارد كه دل به اين زندگى پوچ و بىحقيقت داده ، و از زندگى دائمى حقيقى خود دست بكشد . باده‌ها از حب دنيا كرده نوش ، حب دنيا برده از وى عقل و هوش گر نه مستى اى رفيق خود به روى ، مقصدت باشد كجا با من بگوى هيچ عاقل ديده استى اى رفيق ، كو نداند مقصد و پويد طريق ؟