محجة ) التوكل ، و لا يقفوا ( و لا يقعوا ) في ميدان الحرص . [ ( ترجمه ) ] و كسى كه يقين او ضعيف و سست باشد ، در جريان زندگى خود پيوسته متوجه به وسائل و اسباب شده ، و تمسك و توسل به آنها پيدا مىكند . و اين معنى را نزد خود جايز و صحيح تصور نموده ، و بر خلاف اخلاص و توحيد نمىداند . و هم در امور زندگى خود بدون دقت و تحقيق حق ، از رسوم و عادات مردم پيروى كرده ، و گفتار و اقوال ديگران را معتبر مىشمارد . و باز در امور مربوط به زندگى مادى دنيوى ، كمال كوشش و سعى بليغ نموده ، و در جمع دنيا و نگهدارى و امساك آن اهتمام خواهد داشت . او اظهار مىكند كه : مانع و معطى و دهنده و گيرنده اى به جز پروردگار متعال نيست ، و هر بنده اى نمىرسد مگر به آنچه روزى و قسمت و نصيب او باشد ، و به زبان مىگويد كه : سعى و كوشش اثرى در تغيير مقدرات و در زيادى قسمت ندارد . ولى از لحاظ عمل و از باطن و قلب خود مخالف اين اظهار و گفتار است ، چنان كه خداوند متعال مىفرمايد : با زبانهاى خود اظهار مىكنند آنچه را كه در قلوب و دلهاى آنان نيست ، و خداوند عالم است به آنچه مىپوشانند . و خداوند متعال از باب عطوفت و مهربانى بر بندگان خود ، اذن داده است آنان را كه در تأمين معيشت و براى زندگى مادى خود ، اشتغال به كسب و كار پيدا كرده ، و فعاليت و كوشش كنند . البته به شرط آن كه از حدود معين و احكام و فرائض و سنن دينى تجاوز نكرده ، و در تمام حركات و اعمال و مجارى كسب و كار خود رضاى پروردگار متعال را منظور داشته ، و در امور جارى به او توكل نموده ، و از محيط طمع و حرص به دنيا بپرهيزند .