شد ، به طور مسلم چنين آدمى رستگار نخواهد بود . [ ( شرح ) ] نهايت بدبختى انسان آنست كه اوقات عمر عزيز خود را در تعريف و تكذيب و مدح و قدح ديگران صرف كرده ، و پر ارزشترين سرمايه را كه عمر گرانمايه است به همين طريق از دست بدهد . و ديگران از سرمايهء او به نفع دنيوى يا اخروى خودشان استفاده كنند و او در خسارت تمام باقى باشد . و بدتر و بالاتر از اين بدبختى آنست كه انسان از اين گمراهى و سوء عمل و خسارت و ضرر خود غفلت ورزيده ، و با تمام جهالت و خود بينى پيوسته با اين حركات تيشه به ريشهء خود بزند . رفته از عمر تو پنجه بلكه بيش ، از هزار افزون ترا منزل به پيش وقت تنگ و راه صعب و ناقه لنگ ، كوه و دشت از تيغ دشمن پر شرنگ