ترا ز كنگرهء عرش مىزنند صفير ، ندانمت كه در اين دامگه چه افتاده است كه اى بلند نظر شاهباز سدره نشين ، نشيمن تو نه اين كنج محنت آباد است ( [ قسمت دوم از ] متن ) فما ذكره عبد على الحقيقة في سعة إلا ضاقت عليه الدنيا ، و لا في شدة الا اتسعت عليه . و الموت أول منزل من منازل الآخرة ، و آخر منزل من منازل - الدنيا ، فطوبى لمن اكرم عند النزول بأولها ، و طوبى لمن احسن مشايعته في آخرها . و الموت أقرب الاشياء من بنى آدم ( ولد آدم ) و هو يعده أبعد ، فما أجرء الانسان على نفسه ! و ما أضعفه من خلق ! . و في الموت نجاة المخلصين و هلاك المجرمين ، و لذلك اشتاق من اشتاق الى الموت ( الموت ) و كره من كره . قال النبى ( ص ) : من أحب لقاء الله أحب الله لقاءه ، و من كره لقاء الله كره الله لقاءه . [ ( ترجمه ) ] پس بنده اى روى حقيقت و در حال وسع و فراخى زندگى دنيوى ، مرگ را ياد نمىكند مگر آنكه آن فراخى بر او تنگ و مضيق مىشود ، و هر گاه در حال مضيقهء عيش متوجه مرگ بشود ، حالت وسع و فراخى براى او روى آورد . و مرگ نخستين منزلى است از منازل آخرت ، و آخرين منزلى است از منزلهاى دنيا . پس خوشا به حال كسى كه در اولين منزلى كه وارد مسير آخرت مىشود ، مورد تكريم و توقير واقع بشود . و خوشا به حال آن كسى كه در آخرين نقطه از مسير دنيوى خود ، به خوشى و نام نيك و همراه خير و سعادت و روحانيت و با سرمايهء كافى از اين منزل منتقل گردد . و مرگ نزديكترين چيزها است به فرزند آدم ، زيرا به طور مسلم و قطعى در زمان نامعينى به انسان رو مىآورد ،