و علامت وقف ( غفلت ) نيز سه چيز است : از بين رفتن حلاوت عبادت ، تلخ نشدن معصيت ، فرق نگذاشتن در ميان حلال و حرام . [ ( شرح ) ] كسى كه پيوسته متذكر و در ياد خدا است ، قهرا در همهء حركات و اعمال خود ، موافقت او را منظور داشته ، و حضور و لقاء او را خواهانست . و كسى كه از خداى خود راضى است ، در كارهاى خود او را وكيل قرار داده ، و با نهايت اطمينان و يقين وظائف خود را به آن طورى كه هست انجام مىدهد . پس ذكر خدا و در ياد خدا بودن هرگز با خلاف و عصيان و محجوبيت سازگار نيست ، چنان كه حالت رضا داشتن مستلزم تسليم بودن و توكل كردن و تن دادن به فرمان او است . و در مقابل كسى كه از پروردگار متعال اعراض كرده و به زندگى دنيا مشغولست ، قهرا غرق خود نمائى و خود بينى و محبت دنيا خواهد بود . و كسى كه در وادى غفلت و جهالت است ، مفهوم لذت در عبادت و گرفتگى و ناراحتى در معصيت را نفهميده ، و در ميان وظائف و فرائض خود كه لازم است و آنچه حرام و ممنوع است فرقى نخواهد گذاشت .