سزاوارتر است از محمد زيرا كه سبط موسى كليم اللَّه‌ايم و ابناى خدا و احباى او پس چگونه به عربى ايمان آوريم كه در ميان قوم او نبوت نبوده حق سبحانه اين آيه فرستاد كه * ( قُلْ يا أَيُّهَا الَّذِينَ هادُوا ) * هاد از هود مشتق است بمعنى يهود شدن يعنى اى محمد بگو كه اى آن كسانى كه ملت يهوديه اختيار كرده‌ايد * ( إِنْ زَعَمْتُمْ ) * اگر دعوى ميكنيد بزعم خود * ( أَنَّكُمْ أَوْلِياءُ لِلَّه ) * آنكه شما دوستانيد مر خداى را * ( مِنْ دُونِ النَّاسِ ) * بدون مردمان ديگر از عرب و عجم كه گرويده‌اند * ( فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ ) * پس آرزو كنيد از خدا مرگ را تا هر چند زودتر از اين زندان عناء و خاكدان بلا خلاص شده بسر منزل كرامتى رسيده كه حق سبحانه براى دوستان خود مقرر فرموده * ( إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ ) * اگر هستيد راستگويان در آنكه شما دوستان خدائيد يعنى اگر در اين دعوى صادقيد و آن را از سر اعتقاد مىگوييد پس تمناى موت كنيد تا از مقربان درگاه او شويد چه هر كه دوست خداى باشد مشتاق سزاى آخرت خواهد بود و مرگ را تحفهء روزگار خود خواهد دانست و از آن نخواهد ترسيد چنان كه حضرت امير المؤمنين ( ع ) فرموده كه لا ابالى وقع الموت على ام وقعت على الموت باك ندارم كه مرگ بر من واقع شود يا من بمرگ ملاقات كنم و در وقتى كه ابن ملجم عليه اللعنة تيغ بر فرق مبارك آن حضرت زد فرمود كه فزت برب الكعبة پس حق سبحانه اخبار ميفرمايد از كذب ايشان در اين دعوى و عدم وثوق ايشان در اين مدعى بقوله * ( وَلا يَتَمَنَّوْنَه أَبَداً ) * و در جاى ديگر فرموده كه وَلَنْ يَتَمَنَّوْه أَبَداً و لا و لن هر دو شريكند در نفى استقبال الا آنست كه در لن تاكيد است و تشديد و در لا نيست پس گاهى عدم تمناى موت ايشان را بلفظ تاكيد ذكر فرموده و در جاى ديگر اكتفاء بمحض نفى نموده و در اين مقام معنى كلام آنست كه يهود آرزو نكند مرگ را در هيچ وقت * ( بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ ) * بسبب آنچه از پيش فرستاده است دستهاى ايشان يعنى بواسطهء عملهايى كه كرده‌اند از تحريف احكام تورية و تغيير نعت و صفت سيد انبيا ( ص ) و غير آن از كفر و ساير معاصى و بيقين ميدانند كه بعد از مرگ بدين اعمال قبيحه معذب خواهند شد * ( وَاللَّه عَلِيمٌ ) * و خداى داناست * ( بِالظَّالِمِينَ ) * بستمكاران كه در گذشته‌اند از طريق ايمان و متوغل شده‌اند در عناد و طغيان پس ايشان را معذب و معاقب خواهد ساخت به آتش نيران و در روايت آمده كه رسول ( ص ) يهودان را گفت به حق آن كسى كه نفس من بيد فرمان او است كه هيچكس از شما تمناى مرگ نكند الا كه مرگ بر او واقع شود و ايشان تمناى مرگ نكردند پس اگر در صدق نبوت آن حضرت يقين نميبودند تمنا ميكردند و ليكن ميدانستند كه اگر تمنا ميكردند در ساعت مىمردند و