مناسب ايشان باشد و قسمتى قبض آن ميكنند به جهت معينه كه صرف آن در آن كنند و جايز نيست ايشان را كه در غير آن صرف كنند و ايشان رقاباند و ابن السبيل و اما سبيل اللَّه اگر براى معونة مجاهدين است پس صرف آن معين است كه انفاق آنست در مصالح جهاد خاصة و همچنين است حاج و زوار و اگر غير اينست پس معينست كه صرف در همان جهت كنند فحينئذ مناسب ذكر فى باشد در آية به جهت تعيين صرف آن در جهات متعينه حاصل كه زكات فرض شده است براى جماعت مذكور * ( فَرِيضَةً مِنَ اللَّه ) * فرض كردنى ثابت از جانب خدا پس نصب فريضة بر مصدريه باشد و دال بر حذف فعل آن سوق آيتست * ( وَاللَّه عَلِيمٌ ) * و خداى داناست بمستحقان * ( حَكِيمٌ ) * حكم كننده بقسمت بر وجهى كه شايد و بايد و باقى احكام زكات و ملحقات آن در كتب مبسوطهء فقه مسطور است آورده‌اند كه خلاس بن سريد و شماس بن قيس و محشى بن حمير و جذام ابن خالد و اياس بن نصير و سماك بن يزيد و عبيد بن هلال و رفاعة بن عبد المنذر و امثال ايشان از منافقان كه به ظاهر ايمان آورده‌اند بودند و سينهء ايشان كينهء سيد عالم صلَّى اللَّه عليه و آله پر بود در خلوت آن حضرت را بچيزهايى كه زبان را حد اداى آن نيست نسبت ميكردند خلاس گفت خاموش باشيد كه اگر بسمع او رسد جميع شما رسوا شويد گفتند محمد ( ص ) گوشى شنوا دارد ما هر چه ميخواهيم مىگوييم چون نزد او سوگند ميخوريم كه نگفته‌ايم باور مىكند و گويند بنتل بن حارث مردى سياه بود دراز قد و لاغر با موهاى دراز و سرخ چشم و مشواه الخلق و ذميم الوجه و پيغمبر صلَّى اللَّه عليه و آله دربارهء او فرموده بود كه من اراد ان ينظر الى الشيطان فلينظر الى بنتل بن الحرث پيوسته سخن چينى كردى و اسرار مسلمانان با منافقان در ميان نهادى چون او را منع كردند گفت محمد ( ص ) مردى شنوا است ما بنفى و اثبات هر چه مىگوييم قبول مىكند آيه آمد كه * ( وَمِنْهُمُ ) * و از منافقان * ( الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ ) * آنانند كه مىآزارند پيغمبر را * ( وَيَقُولُونَ ) * و ميگويند كه * ( هُوَ أُذُنٌ ) * او مردى خوش شنواست كه هر چه با او گويند استماع مىكند و باور مىكند تسميه آن حضرت بجارحهء مخصوصه به جهت مبالغه است يعنى گوييا از فرط استماع همهء او آلت سماع شده و تمام او گوش گشته هم چنان كه جاسوس را عين ميگويند جهت مبالغه * ( قُلْ ) * بگو ايشان را كه او * ( أُذُنُ خَيْرٍ لَكُمْ ) * شنواى خير است شما را يعنى او اذنست نه بر وجهى كه شما بر وجه مذمت ميگوييد بلكه شنونده و قبول كننده گفتار نيكو است بعد از آن تفسير اذن خير مىكند بقوله * ( يُؤْمِنُ بِاللَّه ) * تصديق مىكند خداى را در هر چه گفته و ميگويد * ( وَيُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ ) * و تصديق مىكند مؤمنان را و سخن ايشان را بعز قبول