ابن مسعود نقل است كه كبيره هفت است تا نهصد و نزد بعضى هر گناهى كه حقتعالى از آن نهى كرده كبيره است و گفته‌اند هر چه ختم آن به نار است چنانچه ندخله نارا يا بغضب و لعنة مانند و غضب اللَّه عليهم و لعنهم يا به عذاب و نكال آن كما قال و لهم عذاب اليم و غير آن از صغاير است در انوار آورده كه اقرب اقاويل به صحت آن است كه كبيره گناهى است كه شارع بر آن حدى مرتب ساخته يا در باب آن وعيد بتصريح وارد گشته يا حرمت آن بدليل قطعى ثابت شده و در حديث نبوى آمده كه كباير هفتند الا شراك باللَّه و قتل النفس التي حرم اللَّه و قذف المحصنة و اكل مال اليتيم و الربا و الفرار من الزحف و عقوق الوالدين و بعد از آن حضرت فرمود كه فمن لقى اللَّه سبحانه و هو برىء منهن كان معى فى بحبوحة جنة مصاريفها من ذهب هر كه به خدا رسد و از اين هفت گناه برى باشد با من باشد در بهترين مواضع بهشت كه درهاى آن از طلا است و واقدى در تفسير خود باسناد مرفوع تا ابن عباس نقل كرده كه ( الكباير الى سبعمائة اقرب منها الى سبع غير انه لا كبيرة مع الاستغفار و لا صغيرة مع الاصرار ) يعنى گناهان كبيره به هفتصد نزديكتر است كه بهفت الا آنست كه كبيره به استغفار مرتفع است و صغيره باصرار صغيره نمىباشد يعنى منجر بكبر مىشود و گويند مراد به آن اينجا انواع شركست لقوله إِنَّ اللَّه لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِه وَيَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ و نيز گفته‌اند كه صغير ذنوب و كبير آن نسبت بمافوق و ما تحت آن است و اكبر كباير شركست و اصغر صغاير حديث نفس و ميان اين هر دو وسايط اند كه نسبت بما فوق كبيره‌اند و بما تحت صغيره در مجمع آورده كه از ابن عباس نقلست كه ( كل ما نهى اللَّه تعالى عنه فهو كبيرة ) و از اينجاست كه بعضى از اصحاب ما گفته‌اند كه همهء معاصى كبايراند از حيثيت آنكه قبايحاند و لكن بعضى اكبر از بعضىاند و در ذنوب صغيره نيست فى حد ذاتها بلكه صغير آن نسبت به آن چيزى است كه اكبر از اوست و استحقاق عذاب در و اكثر و نيز در مجمع البيان و عيون الرضا مذكور است كه عبد العظيم بن عبد اللَّه الحسنى ( رض ) از امام محمد تقى ( ص ) روايت كرده كه آن حضرت از پدر بزرگوار خود على بن موسى الرضا ( ص ) نقل كرده و آن حضرت از پدر عاليمقدار خود امام موسى الكاظم ( ص ) كه آن حضرت فرمود روزى عمرو بن عبيد به خدمت ابى عبد اللَّه جعفر بن محمد الصادق صلوات اللَّه عليهم آمده سلام كرد و بنشست و آيه الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الإِثْمِ تلاوة كرد و خاموش شد آن حضرت فرمود ميخواهى كه كباير از كلام الهى براى تو بيان كنم گفت بلى با بن رسول اللَّه فرمود اكبر كباير شركست به خدا لقوله إِنَّ اللَّه لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِه وَيَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ و قوله إِنَّه مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّه فَقَدْ حَرَّمَ اللَّه عَلَيْه الْجَنَّةَ وَمَأْواه النَّارُ وَما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ و بعد از آن پاس و نوميدى است از روح و رحمت خدا زيرا كه فرموده وَلا تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّه إِنَّه لا يَيْأَسُ مِنْ