كوشش بنى عباس در شناسائى علويان به منظور تحت نظر داشتن دائم آنها به سبب وحشتي كه از اين شير بچگان داشتند بر صفحات تاريخ نقش بسته است . واين اصرار وپى گيرى شديد بنى عباس ( وخصوصا در دوران سلطنت أبو جعفر منصور وهادي ومهدى ورشيد ومأمون ومعتصم ومتوكل ) در كشف هويت وتعيين مواليد ووفيات عليويان آنچنان فشار وآزارى بر اين خاندان جليلى عزيز وارد مىساخت كه در بعضي موارد سادات بزرگوار علوي هويت واقعي خود را از فرزندانشان وهمسرانشان هم مكتوم مىداشتند وبسا كودكان معصوم آن سادات گرامى ونوادگان خاتم الأنبياء صلى الله عليه وآله كه خود نمىدانستند كه كيستند وچه خون مقدسي در عروق آنها جارى است نمونه هاى اين اندوه وخون جگرى كم نيست ، وحتى گاه كار بدانجا مى كشيد كه نوباوگان شجره مباركه مصطفوي ودوشيزگان خرد سال سلاله محتشم علوي با طالبى بعنوان كنيز " فروخته مىشدند " ( رجوع فرمائيد كافى شريف باب مولد الصاحب عليه السلام - حديث 29 - فيمن باع صبية جعفرية كانت في الدار ج 1 ص 524 ) . داستان جناب عيسى بن زيد بن علي بن الحسين بن علي بن أبي طالب عليهم السلام يكى ديگر از اين شواهد است - اين بزرگوار كه همراه بنى أعمام خود محمد نفس زكيه وإبراهيم پسران عبد الله بن الحسن بن الحسن السبط عليه السلام قيام فرموده بود . پس از شكست آن قيام وكشتار هولناكى كه منصور دوانيقى وامراى لشكر أو از علويان وقيام كنندگان كردند ، جناب عيسى توانست از مهلكه جان بدر برد عيسى تا آخر عمر همواره متوارى بود وبه صورتي ناشناس مىزيست . وفقط يكى دو نفر از برادران وبرادر زادگان أو مىدانستند كه آن عزيز نازنين در بصره مختفى است وبر شترى در آن شهر آب كشى واز اين طريق امرار معاش