اقعا نشسته است درست ننشسته است بلكه بعضى از او بر بعضى نشسته است پس صبر نمىتواند كرد از جهت دعاهايى كه در تشهّد مىخواند بلكه صبر نمىتواند كرد از جهت تشهد نيز اما نهى از آن در حالت تشهّد در صحيحه زراره مذكور شد و ظاهر تعليل نيز كراهت است و محتمل است كه مراد صدوق كراهت شديده باشد و اما جزو اوّل پس در صحيح از حلبى منقولست كه حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه فرمودند كه باكى نيست در اقعا در ميان دو سجده . و در حديث صحيح از معاوية بن عمار و از محمد بن مسلم و از حلبى منقولست كه ايشان گفتند كه حضرت صلوات الله عليه فرمودند كه اقعا مكن در نماز در ميان دو سجده مثل نشستن سگ ، و در موثق كالصحيح از ابو بصير از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه منقول است كه هيچ اقعا مكن در ميان دو سجده و اقل مراتب نهى كراهت است و لا باس حديث و صدوق نيز منافات با كراهت ندارد اگر چه ظاهر صدوق فرق است ميان هر دو و ليكن فرق حاصل مىشود به شدت كراهت و خفّت آن و بعضى از حديث زراره چون معلل است گفته‌ايم كه علَّت در جاهاى ديگر جاريست و ترك مطلقا اولى است و من اجلسه الامام فى موضع يجب ان يقوم فيه فليتجاف اين مضمون در حديث صحيح عبد الرحمن بن الحجاج منقولست كه حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه فرمودند در شخصى كه به ركعت دويم رسد و ركعت اول او باشد چه كند در وقتى كه امام بنشيند از جهت تشهد حضرت فرمودند كه تجافى كند و درست ننشيند و ظاهرش آنست كه بر سر پا مىنشيند چنان كه از مشايخ ديده‌ايم و شنيده‌ايم و اين محمولست بر جواز يا استحباب چنان كه در باب جماعت خواهد آمد . ( والسّجود منتهى العبادة من ابن ادم للَّه تعالى ذكره و اقرب ما