چون درست بنشينى تكبير بگو و دستها را در حال تكبير بردار و بگو در ميان دو سجده كه خداوندا بيامرز مرا ، و ببخشا مرا ، و شكستهاى مرا درست كن و در بعضى از نسخ هست و أجرني به جاى آن يعنى مرا زنهار ده و در امان خود در آور و هدايت كن مرا و عافيت ده مرا از آفات دارين و عفو كن از گناهان من و در روايت زراره اين زيادتى هست كه و ادفع عنّى انّي لما أنزلت إليّ من خير فقير تبارك الله ربّ العالمين و بلاها را از من دفع كن كه من محتاج و فقيرم به خيرى كه بسوى من فرستى ، بزرگوار و با بركت و خير بسيار آن خداونديست كه پروردگار عالميانست و كافى است ترا كه به گويى كه اللَّهُمَّ اغفر لي و ارحمنى يعنى خداوندا بيامرز مرا و ببخشا مرا و دستها را از جهت تكبير ديگر بردار يا تكبير و سجده دويم را بكن و بگو در آن آن چه گفته بودى در سجده اولى و در صحيحه حماد گذشت كه استغفار بخواند در ميان سجده ها و جمع ميان هر دو اولى است . ( ولا باس بالإقعاء فيما بين السّجدتين و لا باس به بين الاولى و الثّانية و بين الثّانية و الرّابعة و لا يجوز الاقعاء فى موضع التّشهدين لأنّ المقعي ليس بجالس و انّما يكون بعضه قد جلس على بعض فلا يصبر للدّعاء و التّشهّد ) و باكى نيست در اقعاى ميان دو سجده و مراد از اقعاء آنست كه شكم سر پاها را بر زمين گذارد و پاشنه پا را بر نشستگاه گذارد و بعضى گفته‌ايم كه آنست كه بر شكم پاها بنشيند و زانوها را بلند كند تا شباهتش به سگ تمام باشد و معنى اول اشهر است و ترك هر دو بهتر است ، و باكى نيست اقعا كردن ميان ركعت اول و دويم و ميان ركعت سيم و چهارم كه نشستن تمام ندارد بلكه جلسه استراحت در هر دو جا مستحبّ است ، و بعضى گفته‌ايم كه واجبست ، و جايز نيست اقعاء در تشهد اول و دويم زيرا كه شخصى كه بعنوان