در بعضى از نسخ فقيه هست و در اخبار نديده‌ام آن خداوندى كه بزرگوارى و جلالت و عظمت او را سزاست چنان كه در احاديث متواتره وارد شده است كه كبريا و عظمت مخصوص ذات مقدس اوست و لفظ سمع الله لمن حمده كافيست پس تكبير بگو در وقتى كه ايستاده باشى از جهت سجده اولى و به سجده رو و دستها را با يكديگر پيشتر از زانوها بر زمين گذار اما آن چه صدوق گفته است از برداشتن دستها از جهت سر بر داشتن از ركوع اكثر علما ذكر نكرده‌ايم آن را و در دو حديث صحيح منقول است از ابن عمار و ابن مسكان از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه و ليكن تكبير ندارد و اما باقى افعال و اذكار گذشت در حديث زراره با زيادتى الحمد للَّه رب العالمين و اما اكتفا بسمع الله لمن حمده پس گذشت در حديث صحيح حماد و اما دستها را بر زمين گذاشتن پيش از زانوها در صحيحه زراره گذشت ، و در صحيح از محمد بن مسلم منقول است كه گفت حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه را ديدم كه دستها را بر زمين مىگذاشتند پيش از زانوها در وقتى كه به سجود مىرفتند و چون مىخواستند كه برخيزند زانوها را پيش از دستها بر مىداشتند ، و در صحيح منقول است كه از آن حضرت پرسيدند از شخصى كه دستها را بر زمين گذارد پيش از زانوها حضرت فرمودند كه بلى چنين مىبايد كرد يعنى در نماز و اينها محمول است بر استحباب چون در موثق كالصحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه منقولست كه فرمودند كه مخير است ميان هر دو . و در موثق كالصحيح ديگر از آن حضرت صلوات الله عليه منقولست كه فرمودند باكى نيست كه شخصى زانوها را پيش از دستها بر زمين گذارد . ( و سال طلحة السّلمىّ ابا عبد الله صلوات الله عليه لأيّ علَّة توضع اليدان على الارض فى السّجود قبل الرّكبتين فقال لأنّ اليدين بهما