مفتاح الصّلاة ) و منقول است بسند قوى كه طلحه سؤال كرد از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه كه چرا در رفتن به سجده دستها را پيش از زانوها بر زمين مىگذارند حضرت فرمودند كه از اين جهت كه افتتاح نماز در تكبير احرام به دستها مىشود يعنى دستها را از جهت تكبير بلند مىكنند پس مناسب آنست كه افتتاح سجود نيز به دستها شود . ( وان كان بين يديك و بين الارض ثوب فى السّجود فلا باس و ان افضيت بهما إلى الارض فهو افضل ) اين عبارت صحيحه زراره است از حضرت امام محمد باقر صلوات الله عليه كه فرمودند كه اگر در ميان دستهاى تو و زمين جامه باشد كه دستت به زمين نرسد باكى نيست و اگر دستها را به زمين رسانى در حالت سجود افضل است چون شكستگى بيشتر است يعنى چنان كه پيشانى را بر زمين رسانيدن بهتر است دستها را نيز بر زمين رسانيدن افضل است و به اين مضمون حديث قوى از حضرت امام محمد باقر صلوات الله عليه نيز منقول است كه باكى نيست كه سجده كنى و ميان دستهاى تو و ميان زمين جامه تو باشد و در حديث قوى از حضرت سيد المرسلين صلى الله عليه و آله منقولست كه فرمودند كه بگذاريد دستها را بر چيزى كه رو را بر آن مىگذاريد زيرا كه دستها سجده مىكنند چنان كه رو سجده مىكند و در حسنه فضلا كالصحيح از حضرت احدهما صلوات الله عليهما منقولست كه فرمودند كه باكى نيست كه بر جا نماز مو يا پشم نماز كنيد هر گاه سجده بر زمين واقع شود و اگر جا نماز بوريا و حصير و امثال اينها باشد بر آن نماز مىكند و بر آن سجده مىكند و احاديث از اين باب گذشت . ( و روى اسماعيل بن مسلم عن الصّادق صلوات الله عليه عن ابيه صلوات الله عليه انّه قال اذا سجد احدكم فليباشر بكفّيه الارض لعلّ الله