توان خواند و اولى آنست كه از چهارده روايت تعدّى نكنند و جمعى از اصحاب ترجيح قرائت بكر كرده‌ايم و جمعى حفص را اختيار نموده‌ايم ، و حضرت مىفرمايند كه در مالك يوم الدين بنده اقرار مىكند به آن كه مبعوث خواهد شد و حساب و جزا خواهد بود و پادشاهى آخرت را را از جهت او اعتراف مىكند چنان كه پادشاهى دنيا را نيز مخصوص او مىداند و در هر دو كتاب به اين عبارتست كه كما أوجب له ملك الدنيا يعنى پادشاهى آخرت را از جهت او واجب مىداند چنان كه پادشاهى دنيا را از جهت او واجب دانست در كلمه رب العالمين و غيرها و ديگر چون بنده به اعتبار بعدى كه به سبب تعلقات جسمانى او را از جناب اقدس الهى دور انداخته انسب به حال او اين بود كه در مقام حمد و ثنا خود را چنان كه هست دور دانسته مناجات كند با تدبّر و تفكَّر تا به سبب اينها او را قربى حاصل گردد بعنوان مشافهه خطاب نمايد لهذا گفت كه إياك نعبد يعنى ترا بندگى مىكنيم و بس و ديگرى را شريك تو نمىدانيم و در عبادت با تو شريك نمىسازيم و در معرفت غير ترا موجود نمىدانيم پس همگى عبادت و بندگى و عبوديت خود را مخصوص جناب اقدس تو گردانيديم . و چون بنده ملاحظه مىكند كه اين عبادت نيز كاريست عظمى خصوصا هر گاه خواهد كه با اخلاص باشد و موانع آن بسيار است غالبا و دواعى خلافش بىنهايت و بدون استعانت از جناب اقدس او كالمحال است تلقين فرمود كه بگوئيد و إيّاك نستعين خداوندا استعانت و ياورى در همه كارها خصوصا در عبادت از غير تو بىفايده است بنا بر اين استعانت از تو مىخواهم و بس شايد بعون تو بندگى خالص توانيم كرد و چون وسيله بيش از عرض حاجت مركوز طباع عقلا شده است عبادت را مقدم گردانيد بر استعانت هر چند عبادت بندگان در حكم عدمست و ليكن چون حق سبحانه و تعالى عبادات انبياء و اوصياء و