اولياء را بفضل خود قبول مىفرمايد بنده خود را شريك ايشان گردانيده و بلفظ جمع آورده است تا شايد بركت ايشان عبادت او نيز مقبول شود ، و حضرت مىفرمايد كه در إيّاك نعبد رغبتى است بجناب اقدس او و مىگويد كه من و ساير عالميان بندگانيم و مىدانيم كه در اين درگاه چيزى كه مطلوبست شكستگى و نياز است رو به اين درگاه كرده اميدواريم و چون عبادت سبب قربست آن را وسيله ساخته‌ايم بسوى جناب اقدس خداوندى كه ذكر او از آن بالاتر است كه بر زبان من و امثال من جارى گردد و لفظ ذكره در علل الشرائع و عيون اخبار الرضا نيست . و تقديم إيّاك چون مفيد حصر است پس بنده مىگويد كه خداوندا ترا بنده‌ام و بس و ترا بندگى مىكنم و بس و بندگى را خالص از جهت تو گردانيده‌ام و بس ، و چون بنده به هزار گونه شرك مبتلاست و بنده نفس و شيطان و هوا است و فى الحقيقه همگى منظورش خلايق است يا خود پس عبادت خود كرده است نه عبادت خداوند خود حتى در نيّت قربت اگر منظورش لذت قرب و رفعت به سبب آن باشد عابد خود است نه عابد خداوند و همچنين در رؤياهاى معنوى دقيق كه از آن جمله است ديدن خود و يقين است كه در هيچ يك از اين مراتب اخلاص او را حاصل نيست حق سبحانه و تعالى تعليم و تلقين مىفرمايد او را كه هر چند ندارى آن چه مىبايد بگو كه دارم شايد شرمنده شوى از دروغهاى خود و رو بجناب اقدس او كنى و گاه باشد كه همين عبادت او را به اخلاص فايز گرداند فكيف كه هر گاه تضرع و زارى كند تا حق سبحانه و تعالى او را خالص گرداند . و مىفرمايد كه در إيّاك نستعين يعنى استعانت و ياورى از تو مىخواهم و بس با آن كه چون مشغول عبادت شده است اعانت الهى البته شده است پس در