و تميز داشته باشد نهايت احتياط خواهد بود امّا غالب آنست كه احتياط ضرر دار به قرائت ، و ظاهرا در مواضع جهر زنان مخير باشند ميان جهر و اخفات اگر آواز ايشان را اجنبى نشنود و اگر شنود احوط اخفاتست و خلافى هست در آن كه آواز زن عورتست و واجبست كه مردان نامحرم نشنوند يا عورت نيست مطلقا بلكه حرمت شنيدن وقتى است كه تلذّذ و ريبه باشد و اين مذهب خالى از قوّت نيست و خواهد آمد ان شاء الله در ابواب نكاح و ظاهرا خنثى مشكل نيز مخيّر باشد و اكثر گفته‌ايم كه حكم زن دارد و احوط آنست كه نماز جهريه را بلند بخواند و چنان كند كه آواز او را نامحرم نشنود ، و ظاهرا در قضاى نماز از زنان مخير باشد ميان جهر و اخفات در جهريه بلكه در اخفاتيه نيز اگر چه آهسته اولى است و الله تعالى يعلم . ( وفى الرّكعتين الاخراوين بالتّسبيح ) يعنى دو ركعت آخر تسبيح مىخواند بر سبيل استحباب و ظاهرا شكى نيست در آن كه حمد و تسبيح هر دو جايز است و ليكن خلاف در افضليت است و ظاهرا امام را افضل حمد باشد و منفرد را تسبيح اگر چه حمد اسلم است چون خلاف بسيار در تسبيح شده است . ( وقال الرّضا صلوات الله عليه انّما جعل القراءة فى الرّكعتين الاوليين و التّسبيح فى الاخيرتين للفرق بين ما فرض الله عزّ و جلّ من عنده و بين ما فرض الله من عند رسول الله صلى الله عليه و آله ) و در حسن كالصحيح از فضل بن شاذان منقولست كه حضرت امام رضا صلوات الله عليه فرمودند كه چرا قرائت در دو ركعت اول نماز لازم است و تسبيح در دو ركعت آخر است يعنى افضل است يا بدل قرائت جايز است تا فرق شود ميان آن چه حق سبحانه و تعالى از پيش خود واجب ساخته است و ميان آن چه حق