و دستها را بر زمين گذار پيش از زانوها و هر دو را با هم بگذار ، و ذراعها را بر زمين مگذار مانند گذاشتن شير دستهاى خود را بر زمين و ذراعها را بر زانوها و رانهاى خود مگذار بلكه دو ركن مرفقها را مانند گشودن بال ، و دستها را مرسان و مگذار بر زانوها و نزديك روى خود نيز مگذار بلكه پستتر گذار در برابر دوشهاى خود و محاذى حقيقى زانوها مگذار بلكه اندكى منحرف ساز از محاذات و كفهاى دست را بر زمين پهن كن و اندكى بسوى خود آور يا در وقتى كه سر از سجده بردارى دستها را بسوى خود كش هموار و از جاى خود بر مدار و اگر دستها را بر روى جامه گذارى ضرر ندارد و اگر به خاك رسانى بهتر است و در حالت سجده انگشتان را مگشا از هم بلكه بهم متصل باشند حتى ابهامها و چون به تشهد بنشينى زانوها را به زمين بچسبان و بهم متصل مساز و در ميانشان فاصله بگذار اندكى و بايد كه پشت پاى چپ بر زمين باشد و پشت پاى راست بر شكم پاى چپ باشد و نشستگاهها بر زمين باشد و ظاهرا نشستگاه چپ مراد باشد و اگر هر دو مراد باشد چنان كه ظاهر حديثست بسيار مشكل است با سابق درست شدنش ، و بايد كه سر انگشت مهين راست بر زمين باشد ، و زنهار كه بر پاشنهاى پا منشين كه آزار مىيابى و بر زمين ننشسته خواهى بود بلكه بعضى از تو بعضى بر نشسته خواهد بود پس صبر نمىتوانى كرد از جهت تشهد و دعاء . و در حسن كالصحيح از حلبى منقول است كه حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه فرمودند كه چون داخل شوى در نماز پس بر تو باد كه با خشوع باشى و دل به نماز دهى و بدانى كه با كه مناجات مىكنى و چه مىگويى به درستى كه حق سبحانه و تعالى مىفرمايد كه رستگارى يافتند آن جماعتى كه در نماز خود خاشعند . و در احاديث بسيار وارد شده است از حضرت سيد المرسلين صلى الله