مىنمايد آب را ؛ و اگر مضطر به يكى از ميته مأكول و ميته غير مأكول باشد ، تقديم مىنمايد اولى را . دوران بين ميته و حىّ غير مأكول قابل تذكيه اگر مضطر به يكى از ميته مأكول كه نجس است و حىّ غير مأكول كه قابل تذكيه است باشد ، تذكيه مىنمايد حىّ را و تناول مىنمايد به مقدار سدّ رمق از مذكَّى كه محرّم الأكل است . ميتهء شرعى مثل مذبوح كافر ، بر ميتهء عرفى و شرعى مقدّم است ، و مذبوح كتابى بر مذبوح حربى مقدّم است ، و در موارد عدم ترجيح به حسب شرع ، تخيير در رفع اضطرار ثابت مىشود . اگر مضطر پيدا نكرد غير خمر را اظهر جواز شرب به قدر سد رمق تا زمان بقاء خوف بر نفس است ، و همچنين سائر مسكرات از مشروب و از معجون در مأكول آنها . تداوى با خمر يا يكى از مسكرات آيا جائز است تداوى با خمر يا يكى از مسكرات مطلقاً ، يا نه مطلقاً ، يا اين كه تفصيل است بين ثابت بودن انحصار و غير آن ؟ اظهر حرمت است با عدم علم يا اطمينان حاصل از قول اهل خبره به انحصار علاج به آن ، و در صورت علم يا ؟ ؟ ؟ ص 313 ثبوت انحصار اظهر جواز است به قدر ضرورت در كمّ و كيف ؛ حتى ضميمهء دواء مقدّم است بر مستقل ، و الله العالم .