فصل چهارم تعقيب اقرار به اقرار اقرار به خانه اى براى شخصى سپس براى شخص ديگرى 1 - اگر در يد او خانه [ اى ] بود كه محكوم به ملكيّت صاحب يد بود ، پس در مقام اقرار بگويد : « هذه لفلان بل لفلان » ، يا چيزى مرادف آن در سائر لغات باشد ، يا رجوع به اين نمايد ، اظهر اين است كه در كلام متّصل ، محكوم به رجوع مىشود و عين را دومى مالك مىشود ؛ و براى اولى با صلاحيّت و اولويت اتمام دال در دومى ، چيزى نيست ؛ لكن مشهور ، قضاوت به عين براى اولى به اقرار اول و غرامت تمام قيمت است براى دومى ، براى حيلولت بين دومى و عين ، به اقرار اول است . و احوط صلح است ، اگر چه اظهر آن است كه مذكور شد . و همچنين براى سومى اگر در كلام ، سوّم باشد ؛ و لازمِ مشهور ، غرامت تمام قيمت براى هر كدام از دوم و سوم است به جهت اقتضاء اقرار بنا بر مشهور و حيلولت بين عين و له در دو نفر اخير كه مقتضى تمام قيمت است براى هر كدام از ثانى و ثالث ، و به جهت اختصاص عين به سومى [ بناء ] بر استظهار مقدّم . تعقيب به اقرار براى دو نفر اگر در فرض متقدّم بگويد : « بل لعمرو و خالد » ، تمام قيمت تنصيف مىشود بين « عمرو » و « خالد » بنا بر مشهور ، و تشريك در عين مىشود بين اين دو نفر بنا بر استظهار متقدّم و براى اولى چيزى نيست . اقرار براى دو نفر و بعد براى يك نفر يا دو نفر اگر بگويد : لزيد و عمرو بل لخالد ، تماماً عين ، ملكِ خالد مىشود بنا بر استظهار