كرد و هنوز قطع مسافت نكرده ، موظَّف به تمام است ؛ و همچنين اگر قطع كرد لكن باقى به قدر مسافت نباشد . قاطعيّت احتمال يا ظنِّ مرور به وطن يا محل اقامت 4 - و گذشت كه معتبر است علم يا اطمينانِ به سير متّصل در مسافت شرعيّه ؛ پس [ در فرض ] احتمالِ مرور به وطن يا محلِ اقامت ، اگر منافى [ با ] آن چه معتبر است در مسافرت باشد ، تقصير [ ثابت ] نيست و اگر [ منافى ] نباشد ، تقصير ثابت است . بلى ظنّ به موجبات مرور يا اقامهء مذكوره ، منافى با ظنّ به مسافرت در مسافت شرعيّه به نحو اتّصال است ؛ و اگر ظنّ به مسافرت ، منتفى باشد در اوّل آن ، تقصير حادث نيست ، و اگر در اثنا ، زوال آن متجدّد باشد ، باقى نيست تقصير ، و در وقت خروج از وطن يا محل اقامت ، بايد ملاحظه مسافت شرعيّه بودنِ ما بعد خروج از اين دو را بكند . قاطعيّت تردّد سى روز و مثل عزم اقامت در اثنا يا مرور به وطن است ، « تردّد تا يك ماه » يا « سى روز » در غير بلدِ خودش ، كه منقطع مىشود به سبب آن ، حكم قصر در بقا ، بخلاف آن دو ، كه در حدوث هم مانع مىباشند ؛ و بعد از تردّد مذكور ، محتاج است در قصر ، به مسافت مستقلَّه ، مگر در صورتى كه در حال تردّد ، قطع مسافتى نكرده باشد ، كه احتمال ضميمهء باقى به سابق ، قائم است ؛ و احتياطِ در آن ، به جمع ، ترك نشود . تحقق مسافت براى كسى كه چند وطن دارد و اگر مواطنِ متعدّده دارد ، بين هر دو وطن كه مسافت است به طور استقلال ، قصر است ، [ و ] در ما بين هر دو وطن كه مسافت مستقلَّه نيست ، تمام است . و موارد ضمّ اياب به ذهاب ، بايد متخلَّلِ به وطن ، يا محلّ اقامت ، يا تردّد سى روز ، نباشد ، تا آن كه قصر ، ثابت باشد . و موارد تلفيق به نحوى كه گذشت ، در اين جا جارى است خصوصيّات آنها به طورى كه اختيار شد از تلفيقِ ذهابِ كمتر از مسافت با قصد و شروط ، به اياب از غير طريقِ