مسافت تلفيقيّه و حكم رجوع و عدم رجوع در روز اوّل و اگر مسافت ، چهار فرسخ يا زيادتر باشد و اراده كرد برگشتن در همان روز را ، واجب است قصر ، به تكميل هشت فرسخ از مجموع رفتن و آمدن به حسب قصدِ مستمرّ تا آخر . و اگر نيّت رجوع در همان روز را نداشت اظهر ، لزوم قصر و افطار است . و فرقى در صورت اوّل ، بين اتّصالِ رجوع ، به ذهاب در روز يا در شب يا در ملفّق از آنها نيست . و مقابل رجوعِ در همان روز ، رجوعِ قبل از يكى از قواطع است ، يعنى وطن يا محل اقامت ده روز يا تردّد سى روز . كه قصر براى احتمال و اميد به تخلَّل قاطع نيست ، و براى غيرش محتاج به تجديد مسافت شرعيّه است . و اظهر ، دخولِ در قسم دوم است اگر در مثلِ سه فرسخى بلد ، نيّتِ تكميلِ هشت فرسخ رفت و آمد بكند در غير يك روز و به محل ترخّص نرسد و « مسافر » صادق باشد ، مثل فرض ؛ پس قصر به نحوى كه در چهار فرسخىِ از قسم دوم بوده محتمل است و احتياط در تغيير موضوع است . به نحوى كه ذهاب ، كمتر از چهار فرسخ نباشد و با رجوع ، از هشت فرسخ ، كمتر نباشد . اگر مقصد دو راه داشته باشد و اگر دو راه باشد و دور تر مسافت باشد و براى ترخّص ، سلوكِ ابعد كرد ، قصر لازم است ، فضلًا از اين كه براى غايات ديگر ، اختيار ابعد كرده باشد ، و اگر سلوكِ اقرب كرد براى رجوعِ از ابعد ، و اقربْ ، كمتر از چهار فرسخ بوده ، پس حكمش معلوم مىشود از نظائرش ، كه ذكر آنها شد . و اگر هر يك از ذهاب و اياب ، مسافت هشت فرسخى باشد ، تقصير معيَّن است بدون ضمّ ديگرى به آن . و اگر [ راه ] اقرب ، كمتر از چهار فرسخ است و ابعد به تنهائى ، هشت فرسخ است و قصد رجوع از ابعد از اول سفر داشت ، قصرْ حتم است در ذهاب و مقام و اياب ، مادامى كه يكى از قواطع ، مانع نباشد در قصد يا در خارج .