خوف در وقت ، اظهر جواز مبادرت و احوط تأخير است ، و همچنين است حال نماز در شدّت خوف . و امّا طريقهء اوّل كه نماز « ذات النّخل » است ، پس در هيچ حال ، مانعى ندارد در غير « نماز جمعه » ، چنان كه گذشت . نماز غريق [ شخصِ ] « موتحل » ( در گل افتاده ) و « غريق » و « حريق » و امثال ايشان ، هر چه ممكن است از كيفيّات نماز مختار ، به جا مىآورد ، و غير ممكن ، ساقط است ، مگر آن كه بدل داشته باشد ، مثل تسبيح از قرائت و ايماى به سر از ركوع و سجود ؛ و دور نيست جواز قصر ، در صورت رجاء نجات با قصر ، نه با تمام يا اقربيّت قصر به نجات ، چنانچه در جميع اسباب خوف ، مذكور شد . و الله العالم و الحمد لله و الصّلاة على محمّد و آله الاطهار .