اشتغال فرقه ديگر به نماز ، باشد ؛ و گر نه متعيّن است غير اين طريقه ، مثل فرادى ، يا جماعت به طريقهء متقدمه . و اما اعتبار عدم احتياج به تفريقِ به ازيدِ از دو فرقه ، پس معلوم نيست ؛ و اظهر عدم اعتبار است در صورت عدمِ استلزامِ انتظار ، محو صورت نماز را ، پس مىتواند نماز سه ركعتى را با هر طايفه از طوايف ثلاثه ، يك ركعت به جماعت به جا آورد و بعد منتظر باشد ، مثل انتظارِ با فرقهء دوّم در نماز دو ركعتى ؛ و همچنين در چهار ركعتى ، چهار فرقه نمايد . كيفيّت نماز « ذات الرقاع » و كيفيّت نماز « ذات الرقاع » اين است كه يك طايفه ، يك ركعت نماز را با امام به جماعت به جا مىآورند در نماز دو ركعتى ، و بعد از تمام يك ركعت ، ركعت دوّم را اگر قصد انفراد نكردند بعد از قيام امام ، يا به بعد از سجودهاى أو ، خودشان به قصد امر فعلىّ بنا بر احوط در اين قصد به جا مىآورند و نماز را تمام مىكنند و بعد از تسليم مىروند به جاى فرقهء ديگر در مقابل دشمن و آن فرقه مىآيند و به امام اقتدا مىنمايند ، و ركعت دوّم امام ، ركعت اوّلِ ايشان مىشود و امام در حال تشهّد ، مشغولِ به آن مىنشيند تا ملحق شوند فرقه دوّم بعد از تمام ركعتِ دوّمِ خودشان به امام ، و امام تشهّد را با ايشان تمام كرده و سلام نماز مىدهد . و مىتواند بعد از تشهّد ، منتظر بشود و مشغول ذكر باشد و با آنها سلام بگويد ؛ و مىتواند قبل از تشهّد ، مشغول ذكر باشد و با آنها تشهّد و سلام بگويد ؛ و مىتواند امام ، ترك انتظار نموده و تشهّد و سلام خود را انجام دهد و مأمومين ركعت دوّمِ خودشان را فرادى انجام دهند . و امام ، مخيّر است در حال انتظارِ طايفهء دوّم ، بين قرائت و انتظار در آن ، با مراعات تركِ سكوتِ طويل و تطويل آن ؛ و دور نيست [ كه ] اصلح ، قرائت باشد در صورت لحوقِ طايفهء دوّم به جماعت در آن ركعت . افتراق نماز خوف با نماز در حال امن و افتراق اين نماز از نماز در حال امن ، در انفراد قهرى يا اختيارى ، جوازى يا وجوبىِ