دليل اينكه نام حائر تا آن روزگار ، ويژگى عَلَم و نشانه بودن را براى قبر امام حسين ( ع ) به طور قطع و يقين پيدا نكرده ، بلكه اين خصوصيت را تقريباً بعد از ربع اوّل قرن دوم هجرى به دست آورده ، گزارشى است كه به حسين ، نوه دخترى ابوحمزه ثمالى مربوط مىشود . او حركت پيادهء خود از كوفه ، به قصد زيارت امام حسين ( ع ) را گزارش كرده و طىّ آن چندين بار ، به ذكر حائر و باب حائر به گونه‌اى طبيعى و مأنوس پرداخته است . تاريخ نقل اين روايت - به موجب شواهد و قرائن - به بعد از ربع اوّل قرن دوّم هجرى ؛ يعنى قبل از برچيده شدن دولت بنىاميه در سال 132 هجرى ، باز مىگردد . بنابراين ، سابقهء پيدايش نام حائر و حير - همان‌گونه كه ملاحظه شد - به پيش از آغاز قرن دوّم نمىرسد ، بلكه چه بسا از دستاوردهاى ربع اوّل اين قرن و بعد از شهادت امام باقر ( ع ) ، در سال 114 ه باشد ؛ زيرا اخبار و احاديث وارده تا اين تاريخ ، از نام حائر وحير خالىاند . همچنين قبر مطهر امام حسين ( ع ) ، با نام « حائر » معرفى نشده ، مگر بعد از ساختن گنبد و سقف بر روى آن ؛ و سپس محصور شدن اين ساختمان با ديوار بيرونى كه از همهء اطراف ، با ساختمان فاصله دارد و به شكل قلعه و دژ ، درآمده است . گويا منظور از ساختن ديوار خارجى ، ظاهراً و در نگاه اوّل ، محافظت و نگهدارى از ساختمان ميانى ، در برابر حوادث و اتفاقات بيرونى و به ويژه هنگام شب بوده است ، به گونه‌اى كه هيچ كس نتواند در آن آمد و شد داشته باشد ، مگر از در اصلى آن و با گذشتن از حدّ فاصل ديوار تا حرم و بدين‌گونه ، مراقبت از كسى كه داخل روضهء مقدسه شده ، يا از آن خارج مىگرديد ، در شرايط سخت و حساس حاكميت ستمگرانه بنىاميّه ، آسان‌تر صورت مىگرفت .