فصل اول : حائر و اصلاحات شاه اسماعيل صفوى در سال 914 هجرى ساختمانى كه امروزه بر قبر مطهر امام حسين ( ع ) قرار دارد ، در اصل همان ساختمانى است كه سلطان اويس جلايرى ، در سال 767 ه بنا كرد و بعد از او فرزندانش سلطان حسين و سلطان احمد در سال 786 ه آن را به پايان رسانده‌اند . بعد از آن ، سلاطين و زمامداران چندى از ايران و عثمانى به منظور تقرب جستن به آستان مقدس و بهره‌مندى بيشتر از سهم تعمير و اصلاح آن ، بر يكديگر پيشى مىگرفتند و هر از چندى ، يكى از آنان نسبت به تعمير و مرمّت يك بخش يا مجموعه قابل توجهى از حائر مقدس ، به تناسب حال و وضع موجود اقدام مىكرد . شاه اسماعيل صفوى ، سرآمد زمامدارانى است كه بهره وافرى از تعمير حائر مقدس در اوايل قرن دهم هجرى نصيب خود كرد . زيرا امپراطورى نوپاى صفوى كه شاه اسماعيل ايجاد نمود ، ظاهراً دستاورد انگيزه دينىِ استوار بر ايمان نيرومند شيعى و برخوردار ، از فرهنگ و تمدن بود ؛ چنان‌كه مستر لونكريك در كتاب چهار قرن از تاريخ عراق خود ، گفته است كه مَثَلِ دولت صفويّه در اين سامان و برپايى آن در ايران ، همچون دولت فاطميان مصر است و با آن تفاوتى ندارد . « 1 »

--> ( 1 ) . چهار قرن از تاريخ عراق ، ص 20 .