شهرت يافت و مسلمانان از اين بابت ، رنجور و متأسف شدند و مردم بغداد به نام او بر ديوارهاى شهر ، ناسزا نوشتند و شاعران ، هجوش كردند . « 1 » ابوالفداء ملك المؤيد نيز ضمن نقل حوادث سال 236 ه ، آورده است : متوكل در اين سال ، دستور تخريب قبر امام حسين ( ع ) و خانه‌هاى اطراف آن را صادر كرد و مانع رفتن مردم ، به زيارت آن حضرت گرديد . او بغض و كينهء شديدى ، نسبت به على بن ابيطالب و خاندان او ( عليهم السلام ) داشت . « 2 » آنچه از نظر گذشت ، گواهى تنى چند از تاريخ‌نويسان ، نسبت به ويران ساختن قبر مطهر امام حسين ( ع ) به دستور متوكّل و براى بار دوّم در سال 236 ه ، بود . ما در كتاب « تاريخ عمومى كربلا » از روزگاران گذشته تا فتح آن به دست مسلمانان و از آن هنگام تا زمان حال به توضيح و تشريح اين مطلب خواهيم پرداخت . 3 . تخريب قبر امام حسين ( ع ) در سال 237 ه آتش خشم متوكل سركش و طغيان‌گر با دوبار ويران ساختن قبر مطهر ريحانه پيامبر اعظم ( ص ) ، در مدّت كوتاه سال‌هاى 233 و 236 ه - چنان‌كه گذشت - فرو ننشست . به همين جهت در سال 237 ه و براى بار سوم ، كار زشت خود را تكرار كرد . اين اقدام بسيار ناپسند ، زمانى صورت گرفت كه به متوكّل خبر دادند ، مردم عراق به منظور زيارت امام حسين ( ع ) در سرزمين نينوا ، گرد آمده‌اند و تعدادشان ، بسيار زياد است . اين حقيقت را « تاج الدين عبدالوهاب » پسر تقى الدين سبكى در كتاب خود به نام طبقات الشافعيه و « القرمانى » در كتاب اخبار الدّول خويش و در ضمن نقل رويدادهاى سال 237 ه ، آورده‌اند كه :

--> ( 1 ) . نزههء اهل الحرمين ، ص 18 . ( 2 ) . تاريخ ابى الفداء ، ج 2 ، رويدادهاى سال 236 ه .