فصل دوم : حائر و ويرانى آن در سال 193 هجرى و روزگار هارون الرشيد از ميان بنىعباس بعد از منصور دوانيقى ، هارون الرشيد در اواخر دوران خويش ، قبر مطهر امام حسين ( ع ) را ويران ساخت . او ساختمان حائر را از بين برد و محلّ قبر مطهر را هموار كرد و درخت سدرى را كه نزد آن ، روييده بود از ريشه بيرون آورد تا اثر قبر شريف را به كلّى محو و نابود نمايد . با اينكه دوران وى ، نويد بخش خير و بركت فراوان بود و سياست خود را همچون پدرش ، مهدى عباسى با نرمش و ملاطفت و خوش‌رفتارى با بستگان خود و مهربانى با شيعيان اهل بيت ( عليهم السلام ) ، آغاز كرد ؛ امّا اين سياست ، ديرى نپاييد و به سخت‌گيرى بسيار بر ضد سادات علوى ، بدل گشت . او امام موسى بن جعفر ( ع ) را به زندان افكند تا اينكه آن حضرت در سال 183 ه به شهادت رسيد . سپس با پيروى از سياست جدّ خود منصور دوانيقى ، سادات علوى را در تنگنا قرار داد و امانى كه به يحيى بن عبدالله بن حسن مثنّى - كه در سال 176 ه در مازندران قيام كرد - داده بود را نقض نمود و او را بازداشت كرد و پس از آن ، پسرش جعفر را كشت و پيمان خود با برمكيان را بر هم زد . هارون در هفده سال نخست حاكميّت خود ، در فاصله سال‌هاى 170 تا 187 ه ،