براى حائر ، ساختمان عظيمى بنا گرديد و تا سال 232 ه و نشستن جعفر متوكّل بر تخت خلافت برپا بود . خلافت متوكّل عباسى با سخت‌گيرى به شيعيان و طرد و نفى اجبارى آنان از شهر و ديارشان ، آغاز گشت و طى پانزده سال ، زمامدارى وى ؛ يعنى از سال 232 ه تا سال 247 ه ، چهار مرتبه دستور داد قبر مطهر امام حسين ( ع ) را خراب كنند و زمينش را شخم بزنند و اثرى از آن ، برجاى نگذارند . اوّلين بار در سال 232 ه و همزمان با شروع خلافتش بود ؛ تنها به اين جهت كه زن آوازه‌خوان دستگاهش در ماه شعبان ، به زيارت كربلا رفته بود . دومين بار در سال 236 ه ، صورت گرفت . سومين مرتبه در سال بعد ؛ يعنى سال 237 ه ، واقع شد و چهارمين و آخرين بار در سال 247 ه ، روى داد و بعد از آن ، طولى نكشيد كه محافظين ترك او به خواسته فرزندش منتصر ، او را به قتل رساندند كه مشروح آن در كتاب ما « تاريخ عمومى كربلا » خواهد آمد . متوكّل در تمام مدّت زمامدارىاش ، جاسوسانى را در اطراف كربلا گماشت تا زائرانى كه به زيارت قبر امام حسين ( ع ) مىآمدند ، يا كسانى كه نشانى قبر مطهر را به زائران مىدادند ، شناسايى كرده ، تبعيد نمايند يا با بدترين و شديدترين وجه ممكن ، مثل كشتن ، به دارآويختن يا مثله كردن ، مجازاتشان كنند . متوكّل عباسى به موقوفات حائر حسينى هم دستبرد زد و با مصادرهء اموال و دارايى خزينهء حرم امام حسين ( ع ) ، آنها را ميان لشكريان خود ، تقسيم كرد و گفت : « قبر ، نيازى به مال و ثروت ندارد . » « 1 » شيعيان در دوران متوكّل ، دچار مصيبت بزرگى شدند و تا زمان پسرش منتصر كه

--> ( 1 ) . ناسخ التواريخ ، ج 6 ، ص 438 .