نگشت كه شيعيان از اين تربت ، يا نهايتاً از تربت كربلا ، مهرهايى براى نماز خود ساختند كه تاكنون ، معمول و متعارف است . ما ، براى اين مهرهاى ساخته شده از تربت ، سندى تاريخى داريم كه به اواسط نيمهء دوم قرن سوم هجرى قمرى ؛ يعنى دوران امام دوازدهم حضرت حجّهء بن الحسن العسكرى ( ع ) باز مىگردد . شيخ طبرسى در كتاب « احتجاج » خود از محمد بن عبدالله بن جعفر حميرى ، نقل كرده كه او طى نامه‌اى به محضر حضرت ولىّ عصر ( عج ) از فضيلت سجده بر مهرى كه از گِلِ قبر مطهر ساخته شده ، پرسيد . حضرت در جواب او نوشتند : « سجده كردن بر مهر تربت جايز و داراى فضيلت و برترى است » . « 1 » مثل همين روايت ، حديثى از آن حضرت در فضيلت ذكر با تسبيح تربت ، وارد شده و آن ، روايت شيخ طوسى ( قدس سره ) در كتاب « التهذيب » به نقل از همان راوى ؛ يعنى محمد بن عبدالله بن جعفر حميرى است كه گفت : به محضر فقيه ( امام عصر ( عج ) ) نوشتم ، آيا رواست مرد مؤمن با تسبيح گِل قبر مطهر امام حسين ( ع ) ، ذكر بگويد و آيا در آن فضيلت و برترى است ؟ حضرت جواب فرمودند و من نامهء ايشان را خواندم و آن را بازنويسى كردم : با تسبيح تربت ذكر بگو كه ذكر گفتن با هيچ چيزى ، بهتر و برتر از آن نيست . . . « 2 » دست‌خطى كه در اين حديث شريف مورد اشاره قرار گرفته ، همان دست‌خطى است كه در جواب نامه‌هاى شيعيان يا ابلاغ دستورهاى خاصّ به آنان از ناحيهء مقدسه ؛ يعنى از جانب امام دوازدهم ( عج ) در زمان غيبت صغرى - چنان‌كه معلوم است - ، صادر گرديده است .

--> ( 1 ) . الارض و التربهء الحسينيّه ، ص 44 ؛ كتاب المزار ، ص 146 . ( 2 ) . شيخ يوسف بحرانى ، الحدائق الناضره ، ج 3 ، ص 179 .