معمولًا ، مهرهايى كه شيعيان در حال نماز ، مورد استفاده قرار مىدهند و شكل‌هاى گوناگون و اندازه‌هاى كوچك و بزرگ دارد ، از همين گِلِ رسوب كرده در بستر رودخانه ، ساخته مىشود . در هيچ كجاى اين كار ، نكتهء عجيب و غريبى به چشم نمىخورد و انسان عاقل با آگاهى و اطلاع از اينكه به ندرت ، اين مهرها از خاك قبر امام حسين ( ع ) ساخته مىشود ، چيزى كه موجب سرزنش و ملامت ، نسبت به كار شيعيان باشد پيدا نمىكند . بلكه بايد گفت : اصولًا ساختن مهر از خاك قبر مطهر ، امكان‌پذير نيست ؛ زيرا قبر مطهّر در ساختمان بزرگ و محكمى از سنگ‌هاى معدنى نظير مرمر و . . . قرار دارد . چه بسا در سال‌هاى نخست ، برداشتن مقدار كمى از خاك حائر يا حتى خاك اطراف نزديك قبر ، ممكن و ميسّر بوده ، امّا امروزه بايد آن را از محالات به حساب آورد و بىگمان ، چنين ادعايى تهمت و افتراست و هيچ پرتوى از حقيقت ، درآن وجود ندارد . اينكه گفته مىشود اين مهر ، تربت قبر مطهر است ، سخنى تقريبى است ؛ به اين معنى كه اين مهر ، از خاك كربلا مىباشد و چنين گفته‌اى ، صحيح و مطابق با واقع است . ج ) سجده امامان معصوم ( عليهم السلام ) بر تربت امام حسين ( ع ) و تشويق شيعيان بر اين كار اين كار در آغاز ، بدين صورت بود كه خاك را از قبر مطهر يا از اطراف نزديك آن و خصوصاً از طرف سر مبارك آن حضرت برمىداشتند . اولين كسى كه بر اين تربت سجده كرد و آن را مورد استفاده قرار داد ، امام زين العابدين ( ع ) ، چهارمين امام از دوازده امام معصوم شيعه « 1 » بود كه بعد از خاكسپارى بدن شريف پدر بزرگوار خود و خاندان و ياران شهيد آن حضرت ، مشتى خاك از قبر مطهر برداشت و آن را در

--> ( 1 ) . الارض و التربهء الحسينيه ، ص 51 .