مسلمانان بر تربت آن حضرت ، سجده مىكردند » . « 1 » همان‌گونه كه ملاحظه مىشود ، امتياز شهادت و قربانى شدن در راه اصول انسانى - اسلامى بلند و و الا ، در اين دو شاخهء شاداب و خرّم از طايفهء « بنىهاشم » منحصر گرديد و به ديگران نرسيد ، بلكه فقط در دو شاخه از اين خاندان ؛ يعنى در ميان فرزندان على و فاطمه ( ع ) ، تسلسل يافته است . برابر نقل احاديث و اخبار ، كار شيعيان در مسئلهء سجده تا دوران امام صادق ( ع ) ، چنان بود كه همواره « خمره » اى با محتواى مقدارى خاك آماده با خودشان همراه داشتند تا هنگام نماز بر خاك سجده كنند . اين روش ادامه داشت تا اينكه خمره ، عملًا به قطعه‌اى خاك فشرده به صورت مهر ، تغيير كرد تا از يك سو ، از پارگى و پراكندگى در امان باشد و از جانب ديگر ، نمازگزاران آسوده و راحت باشند . هنگامى كه پيشانى بر خاك ساييدن و سجده‌كردن بر زمين ، جهت نشان دادن خضوع و خشوع بهتر و بيشتر بنده در پيشگاه خداى متعال ، واجب و لازم است ، چرا بر خالص‌ترين ، پاك‌ترين ، بهترين ، پاكيزه‌ترين و مقدس‌ترين خاك كرهء زمين كه تربت امام حسين ( ع ) است ، صورت نگيرد ؛ همان تربت پاك و مقدسى كه روايات فراوانى در فضيلت و برترى آن ، صادرشده است . آدمى در زندگى و براساس سنّت تكامل تدريجى ، گام به گام به سمت و سوى كمال راه مىسپارد و در ميان موجودات ، زيباترين و پسنديده‌ترين آنها را جست‌وجو مىكند . خاك حائر در ميان همهء خاك‌ها ، برترين و پسنديده‌ترين آنهاست . اين خاك ، از گِل سرخ پاك و پاكيزه‌اى است كه آب فرات ، از بلنداى كوه‌ها و ميانهء دشت‌ها با خود مىآورد و در دو طرف رود فرات ، در سرزمين كربلا برجاى مىگذارد و در نتيجه با خاك پاك و پاكيزه كربلا مخلوط مىشود .

--> ( 1 ) . الارض و التربهء الحسينيه ، ص 49 .