به اين ترتيب و با صدور امثال اين روايت از محضر مبارك امام صادق ( ع ) ، آرام و قرار به دل‌هاى زائران بازگشت و جهاد در راه خدا را تا پاى مرگ بر آنان ، آسان كرد . اين وضع ناگوار و ترسناك ، در تمام دوران خلافت ظالم و ستمگر بنى اميه بر حائر و زائران آن ، سايه افكنده بود و زائران ، همواره از جانب آنها در بيم و هراس بودند . اخبار و احاديث ، در تشويق و ترغيب زيارت و بىتوجهى به موانع و مشكلات آن - هر چند بزرگ باشد - يكى پس از ديگرى صادر گرديد و بدين‌گونه ستيز و مبارزه ، ميان قدرت سياسى حاكم از يك طرف و عقيده و ايمان راسخ و استوار از سوى ديگر ، ادامه يافت . بالاخره ، قدرت ظاهرى و سياسى در اين ميدان و در برابر عقيده و ايمان ، شكست خورد و متلاشى و نابود شد و پايه‌هاى دولت غاصب بنىاميّه ، با اين مقاومت فعّال و مؤثر در سال 132 هجرى ؛ يعنى در ميانهء دوران نسبتاً طولانى امام صادق ( ع ) ، فرو ريخت . چون اين جهاد مستمرّ و خستگىناپذير ، به بار نشست و كابوس بنىاميّه و دوران سرد و سياه آنها ، سپرى گشت ، ابرهاى تيره و تار وحشت از افق دنياى اسلام دست‌كم به طور موقّت ، كنار رفت و كربلاى مظلوم و مقدس براى مدّت كوتاهى در دوران سفّاح و اوايل خلافت منصور دوانيقى ، نفس تازه كرد و كارها ، به مجراى عادى و طبيعى خود افتاد . زائران از دور دست‌ها ، آزادانه ، آسوده و راحت و به طور دلخواه ، جهت برخوردارى از خير و بركت و گرفتن حاجت و سرانجام خوشى كه در زيارت حائر ديده و تجربه كرده بودند ، آهنگ كربلاى معلّا مىنمودند . اين مطلب از گزارش موسى بن قاسم حضرمى ، راجع به زيارت مردى از ديار يمن كه در اوايل خلافت منصور دوانيقى در سال 137 هجرى ، به زيارت