نوشته شده ضبط نمىشود . ليكن اين تنوّع طراوتى به خواننده مىدهد ، از طرفى مراقبت پيامبر صلى اللّه عليه و آله و سلم را در وحى نشان مىدهد ، از طرفى دعوت به دقت تأمل بيشتر مىكند تا حركت علمى در فهم قرآن عجولانه نباشد كه يكى از بزرگترين ضربه‌ها بر پيكر تحقيق ، حالت عجولانه بودن شخص محقق است ، دعوت به حركت علمى عميق است تا حركت ظاهرى و به تعبير همين آيات " زبانى " نباشد . و در عين حال حادثه‌اى تاريخى را كه در وحى اين آيات بوده به خاطر مىآورد و به هر حال يك دستور العمل ابدى هم براى تفكّر در قرآن مىباشد كه مبادا عشق به تحوّل سريع جامعه ما را عجول بار آورد . ضمنا اين آيات دليل ديگرى بر جمع قرآن به وسيلهء وحى و زير نظر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم مىباشد : « إِنَّ عَلَيْنا جَمْعَهُ « 1 » يعنى ما متعهّد جمع قرآن هستيم » . آيات مربوط به ولايت و امامت على عليه السّلام نيز از جهت ديگرى شبيه آيات معترضه سورهء قيامت است ( البته با تفاوت بسيارى كه در محتوى دارند ) ، منظورم اين است كه آيات ولايت هم ناگهان به صورت جملهء معترضه‌اى مىدرخشد تا جلب توجّه همگان كند و هر كس بفهمد كه حادثه‌اى بوده مهمّ ، كه بى ارتباط اين جا قرار گرفته است هم اكنون اگر نوار يك سخنرانى را گوش كنيد كه سخنران ناگهان مطلب را بريده و گفته : « نكن اين طور ، خطر دارد . . . » . شما مىفهميد مطلب مهمّى اتفّاق افتاده بوده است .

--> ( 1 ) . سورهء قيامه ، آيهء 17 .