پر كرده و بياورد و در نظر او بنهاذ ؛ ديذم كه مولانا شمس الدين فرياذى « 1 » برآورد و جامها را بر خوذ چاك زذه « 2 » سر در قدم پذرم نهاذ و از آن قوّت و مطاوعت امر پير حيرت نموذ ؛ فرموذ كه بحقّ اوّل بىاوّل و آخر بىآخر كه از مبدأ عالم تا انقراض جهان مثل تو سلطانى « 4 » دلدار محمّد خو در جهان وجود نه آمذ و نخواهذ آمذن و همان‌دم سر نهاذه « 6 » مريد شذ ، فرموذ كه من غايت حلم مولانا را « 7 » امتحان مىكردم و آن توسّع باطن از آنها نيست كه در حيّز خبر گنجذ شعر ( رمل ) صذ هزاران امتحانست اى پسر * هر كه گويذ من شذم سرهنگِ در « 9 » اكنون مىگويم شعر ( كامل ) يفنى الكلام و لا يحيط بوصفه * أ يحيط ما يفنى بما لا ينفد شعر ( هزج ) گر بر تنِ « 15 » من زبان شوذ هر موئى * يك لطفِ تو از « 3 » هزار نتوانم گفت « 4 / 12 » همچنان « 16 » اصحاب قديم و اخوان كريم رضوان اللّه عليهم أجمعين از حضرت مولانا نقل كردند كه فرموذ : چون خدمت مولانا شمس الدين به من رسيذ و مصاحبت نموذ ، همانا كه آتش عشق در درونم شعلهء عظيم مىزذ ؛ بتحكّم تمام فرموذ كه ديگر سخنان

--> ( 4 / 12 ) Z ؛ 174 ب B 163 آ K 122388 ، II , H ؛ 52 ، II , T ( 1 ) فرياذى ZK : فرياد B ( 2 ) زذه ZK : كرده B ( 4 ) سلطانى ZK : سلطان B ( 6 ) نهاذه BK : نهاد و Z ( 7 ) مولانا را ZK : مولانا B ( 15 ) a تن ZK : تر ( ! ) B ( 3 ) b از ZK : - B ( 16 ) همچنان BK : - Z ( 9 ) صذ . . . سرهنك در : NM : ج 3 ، ص 39 / 682 ؛ AM : ص 208 / 15 .