سبعيت و بهيميت پيراسته نگردد و بصفات و عادات پسنديده و خوى انسانيت آراسته ، نشود اصلاح ظاهر اگر هم تا حدى صورت گيرد موقتى است و ادامه آن امكان ندارد . و حكم عقل بقبح اعمال قبيحه نيز به تنهائى براى جلوگيرى از وقوع آنها كافى نيست چون حكم عقل مذمتى بيش ندارد و لذائذ دنيويه و شهوات نفسانيه انسان را بارتكاب اعمال زشت وادار ، و مذمت عقل را هم بر خود هموار ميسازد ، چنانچه گفته‌اند الانسان يستسهل الذمّ فى قضاء الوطر ( انسان در بر آمدن حوائجش نكوهش را آسان ميشمارد ) . پس از مجموع اين امور استفاده مىشود كه قانون و وظيفه افراد اجتماع بايد از طرف حقتعالى وضع و تعيين شود چه آن كسى كه به تمام جهات حسن و قبح و مصالح و مفاسد امور آگاه ، و از ضمائر قلوب مطلع ، و غفلت و اشتباه در او راه ندارد منحصر بذات مقدس اوست ، و از آن طرف وعد و وعيد و ثواب و عقاب بر آن مترتب نمايد تا اميد بوعد و ثواب محرك و مشوق اعمال نيك ، و خوف و ترس از وعيد و عقاب رادع و مانع از اعمال زشت گردد ، و بالجمله بنيروى ايمان باطن و ظاهر اجتماع را اصلاح فرمايد . علاوه بر اينكه چنانچه ببرهان عقل و نص صريح قرآن محقق و ثابت است انسان فقط براى زندگانى اين دنيا خلق نشده و استفاده از نعم دنيوى تنها مقصود از آفرينش او نميباشد . زيرا نعم دنيوى زائل و بلا دوام و لذات آن مشوب به بليات و آلام و تحصيل اغلب آنها داراى زحمت و مشقت فراوان است و نميشود مقصود خداوند حكيم از خلقت انسان فقط اين باشد كه چند روزى در اين دنيا با هزار گونه رنج و محنت زندگى نموده و سپس معدوم و نابود گردد . بلكه غرض اصلى از خلقت انسان ايصال و رسيدن او بمثوبات اخروى و فيوضات ابدى است و اين هم مشروط بقابليت و استعداد و منوط باستكمال