واز آسمان محاذى آن ، پس آن مُجيب از زمين عنصر شريف [ 6 - ب ] ومادهء لطيف آن حضرت بود - صلى اللَّه عليه وآله وسلم - پس از آن مدحو « 1 » شد زمين يعنى گسترده شد از كعبه ودر مدفن شريف . گفته‌اند : در توفان نوح - عليه‌السّلام - آن موضع را موجِ آب از زمين كعبه جدا ساخته به خاك طيّبهء طيبهء مدينه انداخته وبعد از آن ، آن حضرت در آن موضع ساكن شده ودر همان محل شريف مدفون گشته - صلى اللَّه عليه وآله وسلم . پس شرف كعبه وآن موضع شريف به سبب وجود شريف آن حضرت بوده باشد از آن خاك پاك . ليكن مخفى نيست كه اگر چه ابتدئاً از حيثيّت ايجاد آن حضرت از آن خاك پاك يعنى خاك كعبه وآن موضع يكرنگ بوده باشد اما انتهائاً به جهت اختصاص آن موطن شريف به ضمّ اعضاى نظيف وجسد لطيف آن حضرت ، آن را مزيد وفضيلت ظاهر وباهر است بر كعبه - واللَّه اعلم . ونيز وارد شده كه رسول - صلى اللَّه عليه وآله وسلم - دعا كرده وگفته كه : « اى پروردگار من ، همچنان كه بيرون كردى مرا از جايى كه دوست‌ترين جايها بود نزدِ من ، ساكن گردان مرا در جايى كه دوست‌ترين جايهاست نزدِتو . » پس از آن ساكن گردانيد آن حضرت را در آن زمين با سكينه وتمكين . از اين حديث معلوم شد كه مدينه عنداللَّه احبّ بوده باشد از مكة وظاهر است كه بعد از علم اين معنى نزد آن حضرت نيز أحب شد پس « احبّه عند اللَّه وعند رسوله - صلى اللَّه عليه وآله وسلم » از آن لازم مىآيد - واللَّه اعلم . لهذا فرض ساخته بر رسول - صلى اللَّه عليه وآله وسلم - أقامت مدينهء پرسكينه را وآن حضرت نيز - صلى اللَّه عليه وآله وسلم - تحريض وحث « 2 » نموده بر أقامت مدينه وبر مودّت در آن محل بر سكينه اقتدائاً به صلى اللَّه عليه وآله وسلم . اين است بعضي از آنچه در تفضيل مدينه گفته‌اند بر مكة زادهما اللَّه شرفاً اما آنهايى كه تفضيل مكّه كرده‌اند بر مدينه - زادهما اللَّه تشريفاً وتكريماً - متمسِك ايشان حديث

--> ( 1 ) - از دحو ، اشاره به آيهء 9 سورهء مباركهء صافات است . ( 2 ) - حث : به معنى برانگيختن وتحريض .