انيّتّ هاى همه در نور عظمت و قهر أو ( جلّ و علا ) از هم پاشيده و أركان بلند آسمان ها متزلزل گشته ، و همهء موجودات در پيشگاه عظمتش بي روح مى افتند ، و روزى كه نور عظمت حق تجلى كند همهء موجودات در تابش نور عظمت أو مستهلك شود و آن روز ، روز رجوع تام ، و روز به روز احديّت و مالكيت مطلقه است كه در آن روز مى فرمايد : « امروز ملك از براي كيست ؟ » پس به واسطهء تابش نور جلال و ظهور سلطنت مطلقه كسى نباشد تا پاسخ گويد ، پس خود حضرت ربوبى پاسخ خود را گويد و فرمايد : « ملك مخصوص خداى واحد قهار است » . و نكتهء اينكه با « وحدانيت و قهاريت » توصيف شده نه با « رحمانيت و رحيميت » ، به خاطر آن است كه آن روز ، روز حكومت و سلطنت آن دو صفت الهى است . و اما روز رحمت ، روزى است كه بسط وجود و افاضهء وجود شده و لذا خداى متعال در آغاز گشايش باب ، و فاتحهء كتاب ، خود را با رحمن و رحيم توصيف فرموده ، ولى روزى كه وجود را قبض مىكند و باز مى گيرد ، روز عظمت و قهاريت است فلذا به وحدانيت و قهاريت توصيف كرده و مى گويد : لِلّهِ اُلواِحِد اُلَقّهاِر . و در پايان دفتر نيز با مالكيت توصيف فرموده و مى گويد : « مالك روز جزا » . و ناچار بايد روزى بيايد كه پروردگار ، با عظمتش و مالكيتش تجلى كند و روز دولت و حكومت اين دو اسم فرا رسد ، كه هر اسمى را روز دولتى هست كه بايد آن دولت ظهور يابد . و ظهور دولت اسم « معيد و مالك » و مانند آنها از ديگر أسماء ، در روز رجوع تام و نزع مطلق است . و اين ظهور اختصاصى به عوالم نازله ندارد بلكه در عوالم مجردات از