به اين مقام برسد مشاهده مىكند كه بعضى از أسماء الهيه از بعض ديگر خوبتر و زيباتر است ، مانند عقول مجرده و فرشتگان مهيمن ، پس زيباتر و درخشنده‌تر و كاملتر را سؤال مىكند . و چون به مقام قرب مطلق رسيد و رحمت واسعه و وجود مطلق و ظل منبسط و وجه باقى را كه همهء وجودها در آن فانى است و همهء عوالم از جسم هاى تاريك گرفته تا به ارواح نورانى در آن مستهلك اند ، مشاهده كرد مى بيند كه نسبت مشيت به همهء اين ها به طور مساوى است ( با همه چيز هست ) « و به هر سو كه رو كنيد وجه اللّه در آن سو است » ( و أو با شماست ) ، « و ما به أو از شما نزديكتريم » ، « و ما به شما از رگ گردن نزديكتريم » . و چون چنين ديد افضليت را نفى كرده و مى گويد : « همهء زيبايى تو زيباست » ، « و همهء جمال تو جميل است » . و اين دو توجيه كه گفته شد در همهء فقرات دعا مشترك است ، گر چه بعضى از جملات آن با توجيه اول مناسب تر و بعضى ديگر به توجيه دوم لايق تر است . بهاء و نور وجود به نسبت قوت اوست و اما توجيهى كه مخصوص اين جملهء دعاست آن است كه بهاء به معناى زيبايى است ، و زيبايى عبارت است از وجود . پس هر چه خير و زيبايى و حسن و سنا هست همه از بركات وجود است و سايهء آن است تا آنجا كه گفته‌اند مسئلهء اينكه « وجود عبارت از خير و زيبايى است » از بديهيات است . پس وجود ، همه‌اش زيبايى و جمال و نور و روشنى است و هر قدر وجود قوى تر باشد زيبايى اش تمامتر و زيباتر خواهد بود . پس هيولى به واسطهء آنكه پست ترين مرحلهء وجود است