بليدها و باردها - نه تنها درك نمى كنند ، بلكه چه بسا به صورت غير صحيح ارزيابى مى كنند . از كلمات جامع ايشان بود كه مى فرمود : « اگر آيينهء وجود مستوى نباشد انبيا و اوليا را نيز در حال اعتدال نخواهد ديد تا چه رسد به مسائل غامضهء عرفان » . حضرت امام در ميان عبادات به نماز شب بيش از ديگر عبادات علاقمند بود و پيوسته انجام نوافل يوميه و ليليه را وسيلهء روشنى دل و شايستگى قلب و صفاى باطن براي واردات و انوار الهى مى دانست . از ميان متون زيارات ، زيارت جامعه را بيش از ديگر زيارات مى خواند و در تمام آستان هاى مقدس مقيد به خواندن زيارت جامعه بود . از دوران جوانى به برخى از مستحبات مانند غسل جمعه و انجام فريضه با جماعت عنايت خاصى داشت . در همان دوران مرحوم بروجردى كه امام شخصيت بارزى بود ، در بسيارى از نماز جماعت ها شركت مى كرد و با امكان جماعت انجام فرايض را به صورت فرادى يك نوع محروميت از فيض تلقى مى كرد . امام از جمله كسانى بود كه در تطبيق شريعت بر منطق عرفان و فلسفه و بالعكس ، شديدا علاقمند بود و گرايش به يكى را بدون آن ديگرى نقص تلقى مى كرد . وقتى به ابعاد مفاهيم قرآن اشاره مى كرد بعد معارف قرآن را بالاترين بعد - كه حتما بايد به آن توجه نمود - مى دانست . چه بسا در تفسير آيات و روايات به يك سلسله نكاتى كه از افهام عادى دور است تكيه مى كرد . روزى در بحث اخلاقى خود اين حديث را معنى مى كرد : مَنُ بَلَغَ ارُبَعينَ َو لَمُ يَتَعَصّى َفَقُد عَصى ( كسى كه به چهل سالگى برسد و عصا به دست نگيرد گناه كرده است ) مى فرمود : سن چهل سالگى سن تكامل