قواست و عصا به دست گرفتن در اين سن رايج و معمول نيست ، پس مقصود عصاى احتياط در زندگى است كه بايد از اين پس با عصاى احتياط گام بردارد . مؤيد اين توجيه لطيف تر از نسيم سحر ، رواياتى است كه از اهل بيت عليهم السّلام رسيده است مانند روايتى كه صدوق در امالى نقل مىكند كه امام صادق عليه السّلام فرمود : « بنده تا به چهل سالگى نرسيده است در گشايش است و چون به چهل سالگى رسيد خداوند به دو فرشته ( كه گماشته بر أو هستند ) وحى مىكند : من به بنده‌ام عمر قابل توجهى دادم پس با أو درشتى كنيد و سخت بگيريد و كاملا مراقب باشيد و كم و زياد و كوچك و بزرگ عمل أو را بنويسيد » [ 1 ] . حضرت امام در ميان اساتيد خود ، احترام خاصى براي أستاذ عرفانش ، مرحوم شاه‌آبادى قائل بود و با اينكه مرتبهء كمال در عرفان را براي أو حدى از مردم مىداند در تأليفات عرفانى شان از مرحوم شاه‌آبادى غالبا به عنوان « شيخ عارف كامل ما شاه‌آبادى روحى فداه » ياد مىكند ، و از ميان حكما و عرفاى گذشته علاقهء خاصى به صدر المتألهين دارد و أو را فردى محقق و متخصص كه بسيارى از معارف را فهميده و چشيده و مشكلات و مسائل را حل كرده است مىداند . شنيده‌ام كه روزى در درس به عنوان تجليل از مقام اين فيلسوف عارف و در رابطه با تقدير از علم و توبيخ كوته فكران كه پيوسته دربارهء أو سخنان ناشايست مى گويند چنين فرموده است : « ملا صدرا و ما ادريك ما ملا صدرا ؟ ! أو مشكلاتى را كه بو على به حل آن

--> [ 1 ] انّ العبد لفى فسحة من امره ما بينه و بين أربعين سنة ، فإذا بلغ أربعين سنة اوحى اللّه عّز و جلّ إلى ملكيه انّى قد عمّرت عبدي عمرا ، فغّلظا و شّددا و تحّفظا و اكتبا عليه قليل عمله و كثيره و صغيره و كبيره .