انسانى » باشد و بر آن خطَّ بطلان بكشد ، و مردمان را از مراعات احكام الهى يا ملتزم بودن به آنها باز دارد ( و چنان شود كه مردمان آخرت خود را به دنياى خويش بفروشند ، و از پيمودن راه « تكامل قرآنى » بازمانند ) ، بناگزير ويرانكنندهء اساس دين ، و متناقض با دعوتهاى پيامبران و اوصيا « ع » ، و مايهء نابودى حيثيّت اسلام و مسلمانان خواهد بود . بيشتر اين واقعيّت تلخ - اگر نگوييم همهء آن - به جهتگيريهاى ثروتمندان و صاحبان اموال و امكانات باز مىگردد ، و خيانتورزيدن ايشان در امانتى كه خداوند متعال در اختيارشان قرار داده و آنان را جانشين خود در آن محسوب داشته است ، و آنان آن امانت را - چنان كه بايد - به اهل آن باز نمىگردانند ، و به جايى كه خداوند متعال مقرّر داشته است نمىرسانند . و همين واقعيّت مايهء پديد آمدن نيازمندى و فقر و توسعهء آن در ميان انسانها مىشود . و چنان كه همگان مىدانند ، فقر و نادارى تيشه به ريشهء ارزش و زندگى و اقدام و تعهّد مىزند . به همين جهت ، آيات قرآنى و احاديث شريفه را در بارهء تكاثر و نتايج خانمانبرانداز آن ، و فقر و نتايج خانمانبرانداز آن ، در فصلهاى « باب يازدهم » به نظر خوانندگان گرامى رسانديم . « 1 » و در بارهء اين مطلب توضيح داديم كه فقر فقيران و نيازمندى ايشان ، نمودى برخاسته از ثروتمندى ثروتمندان و اتراف و فزونخواهى و فزون مصرفى و محبوس ماندن حقوق الهى در نزد ايشان و ربودن زادها و توشه هاى فقيران به توسّط ايشان است . امام امير المؤمنين علىّ بن ابى طالب « ع » ، در تعليم گرانبها و جاودانى خود به جابر بن عبد الله انصارى ، اين واقعيت را باز گفته است كه اكنون آن را از نظر خوانندگان مىگذرانيم : حديث 1 الإمام على « ع » : يا جابر ! قوام الدّين و الدّنيا بأربعة : عالم مستعمل علمه ، و

--> « 1 » . ( جلد سوم و چهارم ) .