ياء است موئلا « 1 » غريب شد . وأن تبوأ « 2 » مع السّوأى تنوأ بها * قد صوّرت ألفا منه القياس برا وأن تبوأ « 3 » با السّوأى « 4 » ، لتنوأ « 5 » به اين كلمه‌ها صورت همزه الف كرده شد از روى قياس بيزار است . وصوّرت طرفا بالواو مع ألف * في الرّفع في أحرف وقد علت خطرا وصورت كرده شد همزه در حالي كه در طرف است به واو با الف در رفع در كلمه‌هايى وبه درستى بلند شد از روى بزرگى . أنبؤا مع شفعؤا مع دعؤا بغا * فر نشؤا بهود وحده شهرا أنبؤا « 6 » با شفعؤا « 7 » با دعؤا « 8 » به سورهء غافر الذّنب نشؤا « 9 » را به سورهء هود تنها مشهور كرد . جزاؤا حشر وشورى والعقود معا * في الأوّلين ووالى خلفه الزّمرا جزاؤا « 10 » از آن حشر وشورى وعقود دو جاى با هم در دوى اوّل و [ پيروى كرد ] « 11 » خلف أو سورهء زمر « 12 » را . « 13 » طه عراق ومعها كهفها نبأ * سوى براءة قل والعلماء عرى جزاؤا من تزكّى « 14 » در طه در مصحف عراق به واو است وكهف أو يعنى جزاؤ « 15 » الحسنى « 16 » . نبؤا « 17 » جز برائت « 18 » بگوى . والعلماء « 19 » به واو است در حالي كه

--> ( 1 ) . كهف / 58 . ( 2 ) . ق وض : تبوّآ . ( 3 ) . مائده / 29 . ( 4 ) . روم / 10 . ( 5 ) . قصص / 76 . ( 6 ) . انعام / 5 ؛ شعراء / 6 . ( 7 ) . روم / 13 . ( 8 ) . غافر / 50 . ( 9 ) . هود / 87 . ( 10 ) . مائده / 29 و 33 ؛ شورى / 40 ؛ حشر / 17 . ( 11 ) . س : دوستى كرد . ( 12 ) . آية 34 . ( 13 ) . ح : يعنى زمر جزاء بعضي به واو است ودر بعضي به واو [ ه ] . ( 14 ) . طه / 76 . ( 15 ) . نافع وابن كثير وأبو عمرو وشعبه وأبو جعفر جزاء وبقيّه جزاء خوانده‌اند . ( 16 ) . كهف / 88 . ( 17 ) . إبراهيم / 9 ؛ ص / 21 و 67 ؛ تغابن / 5 . ( 18 ) . آية 70 . ( 19 ) . فاطر / 28 .