فصل در ذكر كلماتي ديگر كه آن را در مصاحف به تاء نوشته‌اند ودر جمع وافراد آن اختلاف است در يوسف آيت « 1 » للسّائلين « 2 » وغيبت « 3 » الجبّ « 4 » هردو ، ودر عنكبوت عليه آيت « 5 » من ربّه « 6 » ، ودر سبأ الغرفت « 7 » « 8 » ، ودر فاطر على بيّنت « 9 » منه « 10 » ، ودر فصّلت وما تخرج من ثمرت « 11 » « 12 » ، ودر والمرسلات جمالت « 13 » صفر « 14 » . خاتمه مشتمل است بر دو فصل : فصل اوّل در ذكر چيزى چند كه كاتب مصاحف را سزاوار است رعايت آن كردن كتّاب مصاحف [ را است ] كه چند دقيقه رعايت كنند تا كتابت ايشان منقّح باشد واز خبط وخلل واعتراض سالم ماند . اوّل حروف مد را علامت سكون ننهند كه به غايت مكروه ومستبشع [ است ] . مثل آنكه بر سر الف وواو قالوا وياء الّذين علامت سكون بنويسد . بلكه محقّقان اين فن گفته‌اند كه حروف سواكن را معرّى بايد گذاشت از براي آنكه تعريه از حركات ، دالّ است بر سكون . ديگر اشكال فتحه وضمّه وكسره را از حروف خود دور نيندازند واز آن محل كه

--> ( 1 ) . ابن كثير مفرد وبقيّه جمع خوانده‌اند . ( 2 ) . آية 7 . ( 3 ) . نافع وأبو جعفر جمع وبقيّه مفرد خوانده‌اند . ( 4 ) . آيات 10 و 15 . ( 5 ) . ابن كثير وحمزه وكسائى وشعبه مفرد وبقيّه جمع خوانده‌اند . ( 6 ) . آية 50 . ( 7 ) . حمزه مفرد وبقيّه جمع خوانده‌اند . ( 8 ) . آية 37 . ( 9 ) . ابن كثير وأبو عمرو وحمزه وحفص وخلف مفرد وبقيّه جمع خوانده‌اند . ( 10 ) . آية 40 . ( 11 ) . نافع وابن عامر وحفص وأبو جعفر جمع وبقيّه مفرد خوانده‌اند . ( 12 ) . آية 47 . ( 13 ) . حمزه وكسائى وحفص وخلف مفرد وبقيّه جمع خوانده‌اند . ( 14 ) . آية 33 .