وقارون « 1 » ، اختلاف است وأكثر بر اثباتند . ومراد از الف هامن ، الف بعد از هاء است وگر « 2 » نه در الف بعد از ميم حذف مطّرد است . واتّفاق است بر اثبات الف داود از جهت آنكه واوى از أو انداخته‌اند . ودر أكثر مصاحف إسرائيل نيز الفش ثابت است از براي آنكه ياء صورت همزه انداخته‌اند . وهمچنين اتّفاق است بر حذف الف از جمع سالم خواه مذكّر باشد خواه مؤنث : العلمين والصّبرين والصّدقين والقنتين والفسقين والمنفقين والكافرين والشّيطين والظّلمون والخاسرون والسّحرون والكافرون والمسلمت ، والمؤمنات والطّيّبت والخبيثت والظّلمت وظلمت والمتصدّقت وثيّبت والغرفت . ودر مشدّد ومهموز هردو جمع خلاف است مثل الخائنين وخائفين والصّئمين والضّالّين والظّانّين والعادّين وحافّين وسئحت والصّئمت وتئبت والصّفّت . وآنچه در دو الف جمع شوند هردو را حذف بايد كرد مثل الصّلحت والحفظت والصّدقت والنّزعت والنّفّثت وغيبت والمنفقت ويبست . وبعضي الف اوّل را در اين أصل اثبات كرده‌اند ودر تنزيل به اثبات اوّل از يابست دوگانه قائل شده ، وهمچنين در رسالته مائده « 3 » ، وترجيح اثبات كرده در قدور رسيت « 4 » والنّخل باسقت « 5 » . ودر نحسات « 6 » وحواريّين « 7 » البتّه اثبات كرده است . وهمچنين حذف كرده است در ربّانيّون « 8 » وربّانيّين « 9 » وبنات در انعام « 10 » ونحل « 11 » وطور « 12 » . ودر سوءات « 13 » وروضات الجنّات « 14 » هردو يعنى مضاف

--> ( 1 ) . قصص / 76 و 79 ؛ عنكبوت / 39 ؛ غافر / 24 . ( 2 ) . س : واگر . ( 3 ) . آية 67 . به قرائت ابن عامر ونافع . ( 4 ) . سبأ / 13 . ( 5 ) . ق / 10 . ( 6 ) . فصّلت / 16 . ( 7 ) . مائده / 111 ؛ صف / 14 . ( 8 ) . مائده / 44 و 63 . ( 9 ) . آل عمران / 79 . ( 10 ) . آية 100 . ( 11 ) . آية 57 . ( 12 ) . آية 39 . ( 13 ) . أعراف / 20 و 22 و 26 و 27 ؛ طه / 121 . ( 14 ) . شورى / 22 .